Jaap Meter maakt carrièreswitch van Rabobank naar SVGV
PUTTEN - Na 18 jaar werken bij de Rabobank in Putten heeft voormalig kantoordirecteur Jaap Meter `zijn' bank vaarwel gezegd. In november is hij begonnen als programmamanager economie en onroerend goed bij de Stichting Vernieuwing Gelderse Vallei (SVGV).
door Jolette van Eijden
Een klein jaar geleden heeft Jaap Meter (51) bij de Rabobank aangegeven zich te bezinnen op z'n eigen toekomst. ,,Binnen de Rabobank zijn er vele fases van verandering geweest. In die fases heb ik gaandeweg mijzelf de vraag gesteld of ik binnen het nieuwe bankconcept paste. En of dat matcht met mijn eigen idealen en mogelijkheden.”
Met deze vragen is Jaap Meter serieus aan de slag gegaan. ,,Dat is een interessant proces en heeft mij tot inzicht gebracht. En overgehaald om met iets heel nieuws te beginnen. In augustus heb ik de Rabobank gezegd op zoek te gaan naar een nieuwe uitdaging.”
Deze beslissing ging met gemengde gevoelens: ,,Ik heb 18 jaar bij de bank gewerkt, waarvan zeven jaar als kantoordirecteur. Ik was zo verweven met de bank, dat ik het idee kreeg de bank in de steek te laten. Vooral omdat nog niet bekend was wie mij zou opvolgen. Toen in Kees Jan de Bruin een opvolger was gevonden, kon ik met een gerust hart vertrekken. Ik heb het volste vertrouwen in hem. Bij mijn afscheid kreeg ik het gevoel: het is goed zo. Het was een prachtige periode, ik heb mooie dingen gedaan en zelf mogen groeien.”
Toen Meter aangaf te stoppen, was hij zich nog aan het oriënteren op zijn arbeidzame toekomst. Omdat hij erg betrokken is bij ontwikkelingsprojecten in het buitenland en andere goede doelen, leek die branche een mogelijkheid. Toen kwam de SVGV in beeld.
,,Ontwikkeling kan je ook dichter bij huis zoeken. Zoals die van ons eigen leefgebied. Als we niets doen om het te behouden, breken we het langzaam af en wat laat je dan achter voor je nageslacht…”
In zijn nieuwe functie bij de SVGV richt Meter zich op de economische vitaliteit van de Gelderse Vallei en de mogelijkheden om het gebied zó in te richten, dat ieder er zijn brood kan blijven verdienen. Het bijzondere is dat deze baan wordt mogelijk gemaakt door vijf Rabobanken uit de Vallei. Zo blijft Jaap toch nog verbonden met `zijn' bank.
Jaap Meter schildert zijn carrière in vogelvlucht: ,,Ik heb een agrarische opleiding gedaan, heb tien jaar in het agrarisch onderwijs gezeten en ben bij de bank gaan werken. Ik ben altijd heel erg `groen' geweest, maar geleidelijk steeds `blauwer', ofwel zakelijker geworden. In deze functie kan ik het groene en het blauwe goed combineren.”
(terug naar boven)
Puttense Thea Bakker doet mee aan Roparun
PUTTEN - Atletiekvereniging Athlos in Harderwijk doet met een team van acht lopers mee aan de Roparun die in het Pinksterweekend wordt gehouden. Dit is de langste non-stop estafetteloop ter wereld en gaat van Parijs naar Rotterdam over een afstand van 530 kilometer. Een van de acht lopers is de Puttense Thea Bakker.
door Jolette van Eijden
Het doel van de estafetteloop is niet om als snelste team te finishen, maar om zoveel mogelijk geld bij elkaar te halen voor kankerpatiënten. Dat gebeurt onder het motto `trachten leven toe te voegen aan dagen waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan leven.' Dit is het hoofddoel van de organisator, Stichting Roparun.
De eerste Roparun werd gehouden in 1992 naar aanleiding van een weddenschap. Met dertien teams werd toen 100.000 gulden bijeengebracht voor de Daniël den Hoed Kliniek. De eenmalige grap groeide uit tot een jaarlijks terugkerend evenement. Vorig jaar deden 199 teams mee die ruim 3,1 miljoen euro ophaalden. Dit jaar doet een recordaantal van 210 teams mee.
De eerste jaren werd gelopen van ROtterdam naar PArijs, vandaar de naam Roparun. Maar sinds 2004 is de start in Parijs en de finish in Rotterdam. Op basis van de te verwachten loopsnelheid wordt er gefaseerd gestart op 26 en 27 mei. Met als doel dat alle teams op Tweede Pinksterdag, maandag 28 mei, ergens tussen half twee en zes uur finishen op de Coolsingel in Rotterdam.
Het Athlosteam bestaat uit een teamcaptain, acht lopers, vijf fietsers, zes chauffeurs, twee sportmasseuses en twee dames voor de catering. Teamcaptain Kees de Groot: ,,Zo'n prestatie zet je echt als team neer en het is enorm leuk om dit samen te doen. Het teamgevoel is fantastisch en de sfeer is geweldig!”
Ze verwachten de afstand in circa veertig uur te overbruggen volgens een doordacht loopschema. De lopers worden verdeeld in twee groepen. Als de ene groep rent, rust de andere groep uit in een grote bus, die ze ondertussen naar de volgende wisselplek brengt. Om de 40 à 50 kilometer worden de groepen gewisseld. De renners lossen elkaar iedere twee kilometer af, terwijl een klein busje ze naar de aflosplekken vervoert.
De loper wordt begeleid door twee fietsers. Eén met kaart voorop om de route aan te geven, de ander bij de loper om deze te beschermen voor het overige verkeer. ,,Er wordt op de gewone openbare weg gelopen. Ook in het donker moet de renner zijn weg kunnen vinden en veilig kunnen lopen”, licht Kees de Groot toe.
De organisatie rond het Athlosteam is vrijwel rond en de kosten hiervoor worden gedragen door de hoofdsponsor van het team, bouwbedrijf Heijmans. Nu moet vooral aandacht worden besteed aan de fondsenwerving. ,,De inkomsten hieruit komen één op één ten goede aan de kankerpatiënten”, zegt Thea Bakker. Er is onder andere een loterij met als hoofdprijs een Mercedes Benz. Verder zijn allerlei sponsoractiviteiten in voorbereiding, zoals een sponsorloop voor schoolkinderen. In elk geval van basisschool De Schovenhorst, waar de kinderen van Thea op zitten. ,,Maar het plan wordt hoogstwaarschijnlijk uitgebreid naar andere basisscholen”, voegt Thea toe. Het team streeft naar een opbrengst van veertigduizend euro.
De voorbereidingen en activiteiten kunnen worden gevolgd op de websites www.athlos.nl en www.roparun.nl. Voor meer informatie: Carolien Salomé, telefoon 0341-421201 of 06-44500985.
(terug naar boven)
Schoolkinderen aan de slag met omgangsregels
PUTTEN - Op vijf basisscholen In Putten is in de afgelopen week het project `Geef me de vijf' van start gegaan. Het project sluit aan op het thema normen en waarden en wordt verzorgd door het rondreizende poppentheater Het Apenstaartje. Vrijdag begon het project met een voorstelling op obs Op 't Veld.
door Jolette van Eijden
Daarvoor was in de gymzaal een theatertje gebouwd, dat de school gedurende acht weken mag lenen, samen met vijf poppen. Geboeid en muisstil volgden de kinderen de voorstelling, gespeeld door André Verhagen van Het Apenstaartje. De inleidende voorstelling gaat over vijf muppets (poppen) die samen een club hebben, de Muppetclub. De muppets Bo, Michiel, Jorin, Joop en Moniek hebben een clubhuis gebouwd dat wordt geopend door de burgemeester, voor deze gelegenheid gespeeld door meester Arnold van Op `t Veld. Maar door allerlei onderlinge pesterijtjes en plaagstootjes, ontstaat er onmin en de ene na de andere muppet gaat met ruzie naar huis, zodat tijdens de opening alleen beheerder Joop en stagiaire Moniek nog aanwezig zijn.
Met deze voorstelling worden de kinderen aan het nadenken gezet over omgangsregels. Ze gaan met elkaar regels bedenken om de sfeer in de club weer leuk te maken. Uiteindelijk kiezen ze welke vijf regels de belangrijkste zijn. Rondom elk van deze vijf regels mogen ze een verhaal bedenken en uitwerken tot een voorstelling met de muppets in het theater. Zo worden er vijf voorstellingen gemaakt die uiteindelijk door de kinderen, vijf per voorstelling, worden opgevoerd voor de hele school.
Op de meeste scholen spelen de kinderen van groep 7 en 8 de voorstellingen, maar school Op 't Veld betrekt de hele school overal bij, inclusief de leerkrachten. ,,Ook wij verzorgen een van de voorstellingen”, vertelt Joukje Tibbesma, leerkracht en intern begeleider van Op 't Veld. ,,Wij moeten het goede voorbeeld geven en ons ook aan de regels houden. Maar ook bij ons gaat er wel eens iets mis. Daar willen we een voorstelling over maken voor de kinderen.”
André Verhagen geeft veel suggesties op het gebied van creativiteit, maar de school bepaalt uiteindelijk zelf hoe de uitvoering zal zijn en hoe deze kan aansluiten op de schoolregels: ,,Het project is bedoeld voor scholen die op een speelse en creatieve manier aan de slag willen met omgangsregels. Het is niet zo'n gemakkelijk onderwerp, maar het sterke punt van dit project is dat de kinderen de regels zelf bedenken en niks krijgen opgelegd. Behalve dan dat de regels positief moeten zijn, dus geen verboden. Ze leren inzien dat het waardevol is om goede regels te hebben als je met elkaar samenleeft.”
In de laatste week komt André Verhagen terug op de school en wordt het project afgesloten met een afscheidsvoorstelling. Het theater wordt afgebroken en de poppen gaan weer terug naar huis.
Het Apenstaartje heeft vijf sets poppen en vijf theatertjes, zodat het project op vijf plaatsen tegelijk kan draaien. Eind vorig jaar zijn er al vijf scholen in Putten aan de beurt geweest en in maart komt het theater naar nog eens vier Puttense scholen. Het project kan worden uitgevoerd dankzij een bijdrage van het Stimuleringsfonds van de Rabobank.
(terug naar boven)
Reünie bij eeuwfeest christelijk voortgezet onderwijs in Ermelo
PUTTEN/ERMELO - Het christelijk voortgezet onderwijs in Ermelo bestaat op 2 april honderd jaar. Oud-leerlingen en oud-medewerkers van het christelijk college Groevenbeek en de scholen die hierin zijn opgegaan, vieren dit op zaterdag 31 maart met een reünie, een van de festiviteiten die rond dit eeuwfeest plaatsvinden.
door Jolette van Eijden
In de loop der jaren zijn in Ermelo verscheidene scholen voor christelijk voortgezet onderwijs ontstaan, maar geleidelijk zijn zij samengebracht onder één noemer, die van Groevenbeek. Rein Tanis, coördinator public relations van Groevenbeek, schetst in vogelvlucht de ontwikkelingen van de afgelopen honderd jaar. ,,De christelijke vereniging Scholen met den Bijbel nam in 1907 het initiatief om te starten met een mulo (Meer Uitgebreid Lager Onderwijs), een tweejarige vervolgopleiding na de lagere school. Het eerste schooltje stond vlak bij de Stationsstraat en herbergde twee klassen. Er waren 25 leerlingen en twee leerkrachten, de heer Evers die tevens het hoofd van de school was en de heer Vermeer. Het jaar erop werd het team uitgebreid met juffrouw Toen.” Zijn verhaal wordt geïllustreerd met een aantal prachtige, oude foto's.
Later kreeg de mulo een nieuw onderkomen in De Enk en na enige tijd werd de school zelfstandig. De opleiding veranderde in een mavo en de school kreeg de naam Irminloo. In 1970 verhuisde Irminloo naar een pand aan de Paul Krugerweg.
Ondertussen was eind jaren vijftig het beroepsonderwijs in Ermelo van start gegaan. Het waren de lagere landbouwschool en de huishoudschool De Sprong. Deze twee scholen fuseerden, creëerden een derde beroepstak, de leao, en noemden zich De Driesprong.
Ook werd in Ermelo een school voor havo en atheneum gestart, in eerste instantie als een dependance van Nassau Veluwe. In 1974 werd deze school zelfstandig en kreeg de naam Groevenbeek. De school begon in een paar noodlokalen naast Irminloo aan de Paul Krugerweg en in 1990 werd een nieuwe school gebouwd. Nadat hun besturen al in 1995 waren gefuseerd, fuseerden in 2000 de scholen Irminloo, Groevenbeek en De Driesprong tot één school die de naam Groevenbeek kreeg. Drie jaar later werden met nieuwbouw beide schoolgebouwen aan de Paul Krugerweg ook letterlijk aan elkaar gekoppeld, zodat alle leerlingen op één locatie les konden krijgen. Toch heeft Groevenbeek nu twee locaties, want met ingang van het schooljaar 2006-2007 is ook de school voor VMBO Calvijn in Putten met Groevenbeek gefuseerd.
Festiviteiten
In maart wordt het honderdjarig bestaan van het christelijk voortgezet onderwijs in Ermelo uitgebreid gevierd. Desondanks mag het christelijk college Groevenbeek zich nu, na de fusie met het VMBO Calvijn dat een jaar geleden al het honderdjarig bestaan vierde, 101 jaar oud noemen.
De festiviteiten starten op 26 en 27 maart met voornamelijk sportieve activiteiten voor de huidige leerlingen van Groevenbeek. Op 27 maart is er voor de leerlingen 's avonds een schoolfeest. Op 30 maart is er een feestavond voor de ouders met diverse workshops, demonstraties door leerlingen, loterijen en andere activiteiten die geld moeten opbrengen voor het goede doel van dit schooljaar, de bouw van twee scholen in Kenia.
De officiële jubileumbijeenkomst voor genodigden en belangstellenden is op zaterdag 31 maart om 10 uur in het kerkelijk centrum in Ermelo. Hier worden de eerste exemplaren van het jubileumboek overhandigd aan enkele personen die veel voor het christelijk voortgezet onderwijs in Ermelo hebben betekend.
,,Het ontstaan van dit jubileumboek kent wel een aardig vervolg”, vertelt Tanis. ,,We waren al een tijdje bezig met de samenstelling van het boek, maar ons eigen archief bleek niet erg gestructureerd te zijn. Schoenendozenwerk en links en rechts wat fotoboeken. We hebben toen oud-conrector Wim Hagoort gevraagd ons hierbij te helpen en na flink speurwerk heeft hij een compleet archief aangelegd over het christelijk voortgezet onderwijs in Ermelo. Dit archief hopen we op 2 april, dé dag van het jubileum, over te dragen aan de gemeente Ermelo.”
Het jubileumboek telt 150 bladzijden en bevat naast enige historie vooral veel foto's. Het wordt uitgereikt aan de leerlingen en (oud-)medewerkers van Groevenbeek. Overige belangstellenden kunnen het boek kopen.
Kunstwerk
Op 2 april vindt nog een jubileumactiviteit plaats. De schoolleiding onthult dan het kunstwerk dat wordt gemaakt in het kader van het honderdjarig bestaan. Hiervoor is onder de leerkrachten van Groevenbeek een ontwerpwedstrijd uitgeschreven die is gewonnen door Liesbeth Zethoven, leerkracht op de locatie Putten. Zij heeft het winnende ontwerp gemaakt, dat op dit moment door een kunstenaar wordt uitgewerkt.
Voorbereidingen voor de reünie zijn in volle gang. Deze wordt gehouden op zaterdag 31 maart vanaf 11.00 uur in het schoolgebouw aan de Paul Krugerweg. ,,Oud-leerlingen en oud-medewerkers kunnen zich voor de reünie inschrijven via de website van Groevenbeek, www.groevenbeek.nl”, verduidelijkt Rein Tanis. ,,Tegelijkertijd kunnen ze hier aangeven of ze een jubileumboek willen reserveren. We verwachten ook veel Puttenaren op de reünie, want in de loop der jaren hebben we hier duizenden leerlingen uit Putten gehad.”
Kenmerkend voor de afgelopen honderd jaar vindt Tanis de enorme ontwikkeling die het voortgezet onderwijs heeft doorgemaakt. ,,In 1907 stond dit onderwijs nog letterlijk in de kinderschoenen. En als je ziet hoe het zich heeft ontwikkeld, dan is dat grandioos.” Ook de cijfers onderstrepen dit. ,,De aantallen waarmee het voortgezet onderwijs in Ermelo startte, 25 leerlingen en twee leerkrachten, zijn honderd jaar later verhonderdvoudigd. Anno 2007 telt Groevenbeek 2500 leerlingen en 200 leerkrachten”, besluit Tanis met gepaste trots.
(terug naar boven)
Opbrengst opening Parkhotel voor plaatselijke goede doelen
PUTTEN - Een bedrag van 5100 euro wordt geschonken aan drie organisaties die zich inzetten voor beschermd wonen van mensen met een verstandelijke beperking. Stichting De Pinnenburg, Stichting Puttensteijn en Het Anker krijgen elk 1700 euro.
door Jolette van Eijden
Het geld is bijeengebracht bij de opening van Parkhotel Putten in november vorig jaar. Het echtpaar Van der Wal, eigenaar van het hotel, heeft toen gevraagd geen bloemen of cadeaus te geven, maar een gift te doen voor een goed doel. ,,Bij de bouw van het hotel hebben we als uitgangspunt genomen om zoveel mogelijk gebruik te maken van plaatselijke ondernemers, onder het motto `waarom zou je ver zoeken wat je dichtbij kan halen'”, brengt O. van der Wal in herinnering. Bij het zoeken naar een goed doel hebben ze hetzelfde principe gehanteerd. ,,We hebben niet gekozen voor een nationaal of internationaal goed doel. Er zijn ook plaatselijke organisaties die goed werk doen.” En omdat mevrouw E. van der Wal als bestuurslid van Welzijnszorg (nu Careander) nauw betrokken is geweest bij de opzet van Het Anker, was de keuze snel gemaakt.
Het Anker is onderdeel van Careander, een protestants-christelijk woon- en dienstencentrum voor mensen met een verstandelijke beperking. Het heeft aan de Slangenburg zes geschakelde eengezinswoningen voor begeleid wonen. Omdat deze huizen niet meer voldoen aan de huidige eisen, wordt aan de Voorthuizerstraat een nieuw onderkomen gebouwd. In totaal worden twintig bewoners begeleid vanuit het uitgangspunt `gewoon waar mogelijk en bijzonder waar nodig'.
Stichting De Pinnenburg is een kleinschalige, christelijke woonvoorziening die plaats biedt aan acht bewoners. ,,Wij willen een plekje beschermd wonen bieden aan mensen met een verstandelijke beperking die ervoor kiezen christen te zijn”, zegt Rob Verhagen, een van de grondleggers van De Pinnenburg.
Stichting Puttensteijn is een initiatief van ouders die voor hun kind met een verstandelijke beperking een manier van beschermd wonen willen realiseren, waar het in vertrouwde omgeving een zo zelfstandig mogelijk leven kan opbouwen en zichzelf verder kan ontwikkelen. Puttensteijn kent geen beperkingen voor wat betreft geloofsovertuiging. ,,Wij vormen een lappendeken waar voor iedereen plaats is”, zegt Jerry van Beek van Stichting Puttensteijn. De heer en mevrouw Van der Wal zijn nauw betrokken bij de realisatie van dit project, omdat zij op het terrein van het Parkhotel de ruimte beschikbaar hebben gesteld om het gebouw, bestaande uit twaalf appartementen, te kunnen bouwen. Men hoopt vlak na de grote vakantie met de bouw te kunnen beginnen.
Het geld werd vrijdag in het Parkhotel overgedragen aan de drie instellingen. Dries Vermeulen, bewoner van Het Anker, Ronald Talsma, bewoner van De Pinnenburg en Renske Weick, toekomstig bewoonster van Puttensteijn, mochten een envelop en een bloemetje in ontvangst nemen. De besteding van het geld wordt aan iedere instelling overgelaten, maar wel deed Van der Wal een suggestie: ,,Ik zou graag willen dat het wordt besteed aan iets zichtbaars voor de bewoners zelf.”
(terug naar boven)
Ondercommandant Ab Grevengoed neemt afscheid van de brandweer
PUTTEN - De brandjes zal hij niet missen. De pieper en de sirenes ook niet. Wel de gezelligheid van z'n collega's en het teamgevoel binnen het korps. Ondercommandant van de Vrijwillige Brandweer Putten Ab Grevengoed neemt vrijdag 9 februari na 27 jaar dienst afscheid van de brandweer. Op het gemeentehuis wordt van 4 tot 6 uur een afscheidsreceptie gehouden.
door Jolette van Eijden
Het helpen van mens en dier, samen in een team. Dat is wat Ab Grevengoed zo trekt in het bestaan als brandweerman. ,,Ik wil benadrukken dat ik in een fantastisch team werk. Mensen waar ik op kan rekenen. Ik ben blij dat ik dat heb meegemaakt. Veel van mijn collega's zijn dan ook goede vrienden geworden.”
Recent kwam het teamgevoel weer bovenborrelen tijdens en na de storm van half januari.
,,Ons kantoor was toen het zenuwcentrum voor Putten en omgeving, omdat ze het in de meldkamer in Apeldoorn niet meer aankonden”, vertelt Grevengoed. ,,Op dit kantoor werden de prioriteiten gesteld en vanuit hier werden de wagens van de ene klus naar de andere gestuurd. Uren achtereen waren continu vier wagens met 24 brandweermannen in touw. En na afloop, als de klus geklaard is, met z'n allen eten. Dat zijn momenten waarop het teamgevoel duidelijk wordt.”
Hij woonde - en woont nog steeds - naast de brandweerkazerne, toen hij 27 jaar geleden bij de brandweer kwam. ,,Er is veel veranderd in die jaren”, vertelt Grevengoed. ,,Toen ik begon was er bijvoorbeeld veel minder apparatuur dan nu en er was geen opleiding. Ik mocht gelijk bij de eerste keer uitrukken mee op de wagen. Nu is er een gedegen opleiding en wordt er veel meer geoefend.
Ab Grevengoed is in de loop der tijd binnen de brandweer steeds verder opgeklommen. Als instructeur heeft hij talloze opleidingen verzorgd en cursussen gegeven, ook voor Defensie. Bovendien is hij tien jaar wedstrijdleider geweest. Nu zit hij nog in het bestuur van het Algemeen Brandweer Wedstrijd Comité. Ook al stopt hij bij de brandweer, met het geven van cursussen gaat hij nog zeker een jaar door. Al twintig jaar geeft hij brandweercursussen en gekscherend wordt wel eens gezegd dat hij inmiddels de halve regio heeft opgeleid.
Grevengoed vindt niet het blussen van brandjes het aantrekkelijkst aan zijn werk, maar vooral de contacten met de mensen eromheen. ,,Het is heel dankbaar werk. Met name als je in actie hebt moeten komen bij een brand of een auto-ongeluk met een gewonde, en je merkt later dat diegene weer gezond over straat kan lopen. Daar doe je het voor. Soms krijgen we ook maanden later een kaartje van zo'n persoon met het bericht dat het inmiddels weer goed met hem of haar gaat. Dat doet je dan goed.”
Toch noemt hij, als je hem vraagt wat hem het meest is bijgebleven uit de achterliggende periode, als eerste een brand waar hij niet bij was. De grootste brand uit de geschiedenis van Putten, die bij Hamstra op 2 mei 1998. Juist omdát hij er niet bij was. ,,Is was op vakantie in Haïti. Ik was nog nooit zo ver weg geweest. Krijg je opeens bericht van de brand bij Hamstra. Op internet zag ik er al gauw foto's van. Dan baal je als een stekker dat je er niet bij bent.”
Een gebeurtenis die een enorme impact op hem had, is de dood van twee brandweermannen tijdens het blussen van een brand in Harderwijk. ,,Ik heb ze beiden opgeleid en kende ze erg goed. Dat zijn momenten, die vergeet je niet.”
Ook herinnert hij zich nog de kolossale brand in 1988 aan de Garderenseweg toen landgoed Groot Spriel afbrandde. ,,Het brandde gigantisch. Het was een enorme vuurzee. Het is heel jammer dat zo'n pand verloren gaat, maar gelukkig is het weer in mooie staat herbouwd.”
Nare onderdelen van zijn werk zijn de dodelijke ongevallen. ,,Wennen doe je er nooit aan. Je moet je ertegen wapenen. Ik heb er gelukkig nooit last van gehad.”
Hoewel je bij brand of ongeval nooit van een `mooie actie' kan spreken, geven sommige acties Grevengoed wel voldoening. ,,Een brand van een boerderij met rieten kap bijvoorbeeld, waarbij de bewoners verwachten dat hun huis letterlijk in vlammen opgaat. Dat zijn moeilijke klussen, maar als team ga je keihard aan het werk om te redden wat er te redden valt. Als het dan lukt om de schade te beperken en de bewoners opgelucht zijn omdat bijvoorbeeld het woonhuis gespaard is gebleven, is dat mooi.”
Nu hij gaat stoppen, houdt hij iets meer tijd over. Die gaat hij gebruiken om zich wat meer te kunnen inzetten voor het thuisfront en voor zijn dagelijkse werk. Hij is al 33 jaar docent op het Corlaer College in Nijkerk, een fulltime functie die ook de nodige aandacht vergt. Maar ook hoopt hij meer tijd over te houden voor zijn hobby's, zoals sporten in algemene zin en in 't bijzonder fietsen, lopen, mountainbiken en voetballen.
Z'n halve leven zat hij bij de brandweer, de laatste twaalvenhalfjaar als ondercommandant. Vrijdag stopt hij. ,,Heel bewust!”, zegt de 55-jarige Grevengoed stellig. ,,Ik heb een fantastische tijd gehad en kan gezond afscheid nemen. Wat wil je nog meer. Ik heb alles meegemaakt wat je maar kan meemaken bij de brandweer. 't Is mooi geweest.”
(terug naar boven)
'Omaatje Ravesloot' in de prijzen
PUTTEN - Buurvrouw Ravesloot zit, zoals bijna elke dag, op het bankje voor haar huis aan de Schovenhorsterveldweg. Deze zaterdag in november wordt ze gefotografeerd door haar overbuurman Maurice Grift voor het project `buren fotograferen buren' van de stichting Kunst in Putten.
door Jolette van Eijden
Maurice zoekt de beste invalshoek voor de foto en gaat uiteindelijk plat op z'n buik op de grond liggen. De stenen kippen worden voor de gelegenheid van mos en bladeren ontdaan en netjes gepositioneerd op de voorgrond. Vanuit kikkerperspectief zet Maurice zijn buurvrouw, in de volksmond `Omaatje Ravesloot', op de foto.
Het is deze foto die de publiekspijs heeft gewonnen. In totaal werden vijftig foto's, gemaakt in de Buizerdstraat, de Meidoornlaan en de Schovenhorsterveldweg, ingezonden. De bewoners van deze drie straten waren benaderd om hun buren te fotograferen. De straten zijn willekeurig gekozen door de stichting, zij het dat ze een laan, een weg en een straat wilden hebben. De foto's werden gedurende de maand januari in het gemeentehuis tentoongesteld op, om in burensfeer te blijven, schuttingdelen, die door een bouwmarkt beschikbaar waren gesteld. De tentoonstelling was gekoppeld aan de nieuwjaarsreceptie van de gemeente, die dit jaar als thema `buren' had. Gasten op de nieuwjaarsreceptie en bezoekers van het gemeentehuis konden hun stem uitbrengen. Een derde deel van de stemmers vond deze de mooiste foto.
Afgelopen donderdag werden de prijzen uitgereikt. Omaatje Ravesloot, 95 jaar en nog zelfstandig wonend, moest echter op doktersadvies thuisblijven. Dus kwam de burgemeester eerst naar haar huis toe om haar te feliciteren, om vervolgens door te gaan naar het gemeentehuis, waar de andere prijswinnaars stonden te wachten.
De foto's werden ook door een vakjury beoordeeld, die daarbij heeft gelet op compositie, kleur en expressie. Ook de vakjury vond deze foto een mooie foto en gaf als oordeel: ,,het lijkt in eerste instantie een gewoon portret, maar bij nadere beschouwing zie je dat de weergave van de vrouw representatief is voor het `leven'.” Het was echter de tweede keus van de vakjury, want op de eerste plaats kwam de foto `echtpaar met kruiwagen', gemaakt door Daniëlle Geurtsen, eveneens van de Schovenhorsterveldweg. Daniëlle fotografeerde haar overburen Co en Jetty Grift, Co achter de kruiwagen en Jetty erin. Het juryoordeel over deze foto luidde: een mooie compositie die op een leuke manier de werkverdeling weergeeft.
Het zijn allemaal buren én familie van elkaar: Omaatje Ravesloot, Maurice Grift (haar kleinzoon), Jetty en Co Grift (haar dochter en schoonzoon die naast haar wonen) en Daniëlle Geurtsen (haar kleindochter). Vier huishoudens uit één familie in de prijzen; toeval of niet? Daniëlle zegt lachend: ,,M'n vader heeft het fotograferen als hobby, maar z'n kinderen gaan er met de prijzen vandoor.” Co maakt inderdaad graag foto's, ,,maar ik ga er niet voor op pad”, zegt hij. ,,Dit project, buren die elkaar gaan fotograferen, vond ik vanaf het eerste moment een heel leuk idee.”
De vakjury zette op de derde plaats `dame met hondje', gemaakt door Rianne Schipper uit de Buizerdstraat. De tweede prijs van het publiek ging naar `jonge vrouw met zwarte poes', gemaakt door Melissa Dijks uit de Meidoornlaan, en de derde publieksprijs was voor `jongen met hondjes', gemaakt door Heidi Dekker, eveneens uit de Meidoornlaan.
Het doel om buren meer met elkaar betrokken te laten raken is bereikt. Suzanne Misset van de stichting Kunst in Putten kijkt tevreden terug: ,,Het eerste wat opviel was het enthousiasme van de mensen waarmee ze aan de slag gingen. En tijdens het selecteren viel nog iets op: in de woonwijken zijn de mensen vaak staand bij de voordeur gefotografeerd, terwijl de mensen in het buitengebied op de foto veel vaker een bezigheid hebben. Het zijn meer actiefoto's.”
Het gemeentebestuur was eveneens blij met het project. Dankzij deze tentoonstelling stappen meer mensen wat gemakkelijker het gemeentehuis binnen.
Het project heeft ook nog een ander doel bereikt. Suzanne Misset: ,,Op de nieuwjaarsreceptie hoorde ik geluiden dat buurgemeenten het project een heel leuk initiatief vinden en bij hen iets dergelijk willen opzetten. En dat is dan toch weer een heel leuk vervolg.”
(terug naar boven)
Nieuw kerkgebouw verandert entree van Putten
PUTTEN - De nieuwe kerk van het Hersteld Hervormd Verband wordt een klassiek ogend, zeshoekig kerkgebouw met twee zijvleugels en een toren van 35 meter, gelegen in het groen. De kerk wordt gebouwd op de kruising van de Nijkerkerstraat met de Henselaar, de nog aan te leggen rondweg rond Bijsteren, en wordt vanuit Nijkerk de nieuwe markering van de entree van Putten.
door Jolette van Eijden
Het wordt een kerkgebouw voor 800 mensen, met een uitbreidingsmogelijkheid naar 1000 mensen door de bouw van een galerij. De plannen voor dit kerkgebouw werden vorige week dinsdag gepresenteerd in de commissievergadering Ruimtelijke Zaken (RZ).
De architect, W.M. van Beijnum uit Amerongen, gaf een presentatie van de stedenbouwkundige inpassing van de kerk in de wijk en toonde de ontwerptekeningen van het gebouw. Rond de kerk komt parkeergelegenheid voor 200 auto's en een fietsenstalling voor 100 fietsen. Het gebouw bevat naast de kerkruimte zes zalen voor in totaal 200 personen, een crècheruimte, een ruime hal en een 35 meter hoge toren. Ter vergelijking: de toren van de Oude Kerk is ruim 47 meter hoog. De ontsluiting van het kerkterrein is gepland via de Bijsterenseweg.
Eind januari werd de buurt ingelicht over de bouwplannen. Hoewel de plannen een grote impact hebben op de buurtbewoners, staan ze er niet geheel onwelwillend tegenover.
Buurtbewoners hebben, voortbordurend op de plannen van het stedenbouwkundig bureau en de architect, in korte tijd een alternatief plan opgesteld met een aantal voor de buurt belangrijke aanpassingen. Ook dit plan werd tijdens de commissievergadering gepresenteerd, waarbij Tijs van den Brink en Wijnand Bouw het woord voerden. Zij vinden het belangrijk dat het gebouw goed past in de omgeving en in het landschap en dat er veel groen wordt aangelegd. Bovendien willen ze graag dat het gebouw iets opleveren voor de buurt en dat het wordt verankerd in de omgeving. Daarom hebben zij in hun plan een kerklaantje aangebracht dat loopt vanuit de as van de kerk tot in de wijk Bijsteren, geflankeerd door lindes en rododendrons. Zij gaven tevens aan dat de buurtbewoners nooit akkoord zullen gaan met het plan om het autoverkeer via de Bijsterenseweg naar de kerk te leiden. Zij voorzien parkeerproblemen en stellen voor om de Bijsterenseweg los te koppelen van de kerk. De kerk verdient in hun ogen een eigen oprit vanaf de rondweg met liever ook nog een tweede ontsluiting naar de Nijkerkerstraat. Ook schetsten zij mogelijkheden voor nieuwe bebouwing aan de Bijsterenseweg.
De verschillende presentaties waren puur ter informatie van de commissie RZ. In een eerste reactie op de plannen gaf Robin Hoogendijk (VVD) aan dat hij hoopt op een win-winsituatie en sprak zijn bewondering voor de wijze waarop de buurt zich opstelt en meedenkt: ,,Dat vind ik geweldig. Chapeau! Beide partijen, kerk en woonwijk, moeten in hun wensen worden voorzien. Dan hebben we een goede situatie.”
Het college gaat verder in gesprek met de buurt, het kerkbestuur en andere betrokkenen om te bekijken wat er te realiseren is.
(terug naar boven)
Museumboerderij Mariahoeve krijgt mooie oude uitstraling weer terug
PUTTEN - Het was een enorme bouwval, maar langzaamaan wordt de Mariahoeve in oude luister hersteld. De restauratie van de boerderij zelf is bijna klaar. Nu worden de bijgebouwen en het terrein onder handen genomen. Met man en macht wordt er gewerkt om in augustus het museum, de camping en de gelegenheid voor `bed en broodje' te openen.
door Jolette van Eijden
Putten krijgt er een prachtig herstelde, authentieke boerderij bij. ,,We proberen alles zó te restaureren dat de oude uitstraling behouden blijft”, vertelt Steven van Hell, een van de projectleiders namens het Puttens Historisch Genootschap. ,,Alles wat goed is, laten we zitten. Rotte delen vervangen we, maar we proberen hiervoor oude materialen te gebruiken als dat mogelijk is. En anders gebruiken we nieuw materiaal, dat we in zo'n kleur beitsen dat het oud lijkt.” Dat geeft soms nog wel eens aanleiding tot discussie. ,,De architect bijvoorbeeld wil het mooier maken, maar het gaat ons er juist om om de tand des tijds te tonen. Wat verrot is, moet vervangen worden, maar de oude uitstraling mag niet verdwijnen”, vindt Van Hell. ,,De aannemer voelt goed aan wat we bedoelen. Het wordt in stijl gerestaureerd.”
De aannemer krijgt hulp van een grote schare vrijwilligers. ,,Het is een trouwe club van circa zestien mannen en vrouwen. Ze verrichten hand en spandiensten en zijn overal inzetbaar. Poetsen, schilderen, zwaar werk als houthakken, zagen, spitten en sjouwen, alles doen ze. Het is fantastisch! Eén van de vrijwilligers, Brand van de Hoorn, is specialist in het opknappen van hooibergen. Hij heeft de grote hooiberg al af en nu is hij met de kleine bezig.”
Vier dagen per week wordt er op de Mariahoeve gewerkt en vanaf eind februari, als het grondwerk begint voor de bouw van het theehuis en de beheerderwoning, zelfs vijf dagen. Wanneer de grond wat droger is, wordt ook een start gemaakt met de aanleg van de camping met de overnachtingshutten.
Steven van Hell geeft een rondleiding om de vorderingen van de restauratie te tonen en ondertussen vertelt hij aardige anekdotes. ,,De boerderij was een bouwval en rond het huis was het een rotzooi. Alles was dichtgegroeid.” Hij beschrijft beeldend het uitgangspunt van de restauratie. ,,De eerste stap was daarom de rotzooi op te ruimen en te snoeien. Dat was in twintig jaar niet gedaan. Gelukkig kwam de restauratievergunning van het huis snel, want het dak lekte behoorlijk en het stond op instorten. Op de deel was al een hilt naar beneden gekomen. Het opknappen van het dak was een van de grootste klussen. De helft van de kapconstructie was vergaan en de balken waren doorgerot op de muren.”
We stappen de boerderij binnen in de `goot', de ruimte waar vroeger werd gekarnd en boter en kaas werd gemaakt. Daar lacht een prachtige estrikenvloer ons tegemoet. ,,Hier lag een houten vloer die helemaal verrot was. We haalden de planken eruit om te vervangen, maar tot onze grote verrassing kwamen toen deze prachtige plavuisjes tevoorschijn”, vertelt Van Hell.
In de goot is een deur naar de kelder, waar talloze weckpotten stonden met peertjes, appelmoes, bonen, pruimen, vlees, andijvie, selderij in zout en framboosjes op brandewijn. Inmiddels is de kelder schoongemaakt en opgeruimd en zijn de potten weer teruggezet op de planken.
In de huiskamer, ook wel de `heerd' genoemd, zijn de oude blauwe tegeltjes van de schouw met de mooie tegeltableaus al gerestaureerd. ,,Veel tegeltjes zaten los of waren al weg. Andere tegeltjes waren aangetast door vocht en schimmel, waardoor het glazuur en de afbeelding op sommige plekken is verdwenen. We hebben de tegeltjes opnieuw opgezet in cement en we konden de lege plekken opvullen met tegeltjes die we nog hadden.”
Eén stukje is niet betegeld, maar daar heeft Steven van Hell een verklaring voor: ,,Vroeger heeft hier een vaste houtkist gestaan. Die is er niet meer, maar in het museum De Tien Malen hebben we er nog eentje liggen en die komt hier straks te staan. Ook het meubilair dat in deze boerderij stond zetten we straks, als het gerestaureerd is, weer netjes op zijn plaats terug. Net als de kleding en het linnengoed dat in de kasten lag. Maar eerst moet er nog heel wat gewassen en gestreken worden.”
Steven van Hell laat nóg een verrassing zien waar ze tijdens de restauratie op stuitten. In de huiskamer, tussen twee bedsteden in, is een voorraadkast, waarvan Van Hell de vloer oplicht. De vloer blijkt een luik te zijn naar een geheim keldertje. ,,Hier vonden we een grote Keulse pot met een aardewerken schaal als deksel. In de pot zat een emmer groene zeep. In oorlogstijd hadden mensen vaak zo'n geheime bergplaats, bijvoorbeeld om clandestien geslacht vlees te verstoppen of andere dingen die voor de bezetter verborgen moesten blijven.”
Vanuit de bedstee onder de schouw biedt een piepklein raampje zicht op de stal. ,,Zo kon de boer vanuit z'n bed de koeien in de gaten houden”, vertelt Van Hell. ,,Zeker als een koe op kalven stond, was dat erg gemakkelijk.”
Boven de heerd is een ruimte waar je alleen vanuit de stal kon komen via een paar kleine traptreetjes. Maar dan moest je wel lenig zijn. ,,Pas toen we op de deel de boel hadden leeggehaald en opgeruimd, konden we op deze zolder komen. We vonden er onder andere het stalen geraamte van een vermoedelijk honderd jaar oude wieg en een stel kinderschaatsjes. Ook ontdekten we een later ingebouwd kamertje, waar in de oorlog onderduikers hebben gezeten.”
Op de deel is de originele `plee' te vinden, die waarschijnlijk nog lang in gebruik is geweest. Er is namelijk nooit een aansluiting op het riool gekomen. Wel is de boerderij indertijd aangesloten op de waterleiding, wat op de deel een aardige combinatie opleverde van een waterpomp met kraan.
De lemen vloer van de deel, de dorsvloer, vertoont nog flinke gaten. Er is net nieuw leem gearriveerd en binnenkort starten de vrijwilligers met het herstellen van de vloer.
Ze zijn al ver gevorderd, maar toch moet er nog wel heel wat gebeuren voor de museumboerderij haar deuren kan openen voor het publiek. Naar verwachting gebeurt dat in augustus van dit jaar, precies honderd jaar nadat Korstiaan van den Brink de boerderij bouwde.
,,Maar in elk geval wordt het oogstfeest hier gehouden op de eerste zaterdag in augustus”, zegt Steven van Hell. ,,Vorig jaar september is de rogge op de akker achter de boerderij ingezaaid, dus we kunnen er niet meer omheen.”
(terug naar boven)
'De Verhuizers' laten kinderen dansen en zingen
PUTTEN - De groepen 1 tot en met 4 van alle basisscholen in Putten krijgen deze of volgende week in het kader van culturele ontwikkeling de muziekvoorstelling `De verhuizers' voorgeschoteld. Het is een voorstelling vol vrolijke liedjes en dansjes.
door Jolette van Eijden
`De verhuizers' is een onderdeel van het aanbod dat Edu-art in samenspraak met de scholen en de gemeente dit jaar aan alle basisscholen in Putten heeft gedaan. De gemeente draagt cultuureducatie een warm hart toe en subsidieert jaarlijks een cultureel project voor de scholen. Dit schooljaar staat muziek als culturele uitingsvorm centraal.
Alle bovenbouwgroepen mochten in september in het kader van het Mozartjaar een echt concert van het Gelders Orkest bijwonen in een concertzaal, waarbij Edwin Rutten tussen de muziek door op een aansprekende manier uitleg gaf over klassieke muziek en de instrumenten.
De kinderen van de middenbouw kregen afgelopen najaar de voorstelling `Toeters en Trammelant' te zien, uitgevoerd door Trio Kassandra. Dit was een combinatie van drama, dans en muziek, waarbij de kinderen vertrouwd werden gemaakt met Italiaans straattheater en rietblaasinstrumenten.
Maar deze en volgende week mogen de kinderen van de groepen 1 tot en met 4 in de voorstelling `De verhuizers' kennismaken met muziek en met de verschillende mogelijkheden van eenvoudige instrumenten.
De verhuisdozen vormen de rode draad in de voorstelling. Het oude huis bestaat uit de verhuisdozen, maar wordt geleidelijk afgebroken en met deze dozen bouwen de verhuizers weer een nieuw huis. Ondertussen vormt de inhoud van sommige dozen aanleiding voor sketches en grapjes, gekoppeld aan liedjes die met de kinderen worden gezongen. De voorstelling eindigt met een groot dansfeest voor de kinderen als housewarmingparty voor het nieuwe huis.
De voorstelling `De verhuizers' wordt verzorgd door `Gang van Sake', een band bestaande uit drie gitaristen en een drummer. De bandleden ofwel verhuizers Sake, Vincent, Johan en Wietze weten de aandacht van de kinderen te pakken met hun swingende muziek, aanstekelijke humor en leuke, onbekende liedjes, maar soms ook met een bekend liedje, zoals `Opa Bakkebaard'.
Afgelopen maandag hebben vijf scholen de voorstelling gezien en als eersten waren de kinderen van de Gabriëlschool aan de beurt. In de week voorafgaand aan de voorstelling was in de klas uitgebreid aandacht besteed aan de voorstelling met behulp van een cd die met het lespakket was meegestuurd. En dat was te merken, want de kinderen zongen de liedjes feilloos mee.
Juf Mieke die met haar kinderen uit groep 1 en 2 van de dépendance van de Gabriëlschool naar het hoofdgebouw was gekomen, reageerde heel enthousiast op de voorstelling. ,,Ik vond het gewéldig! De jongens doen het ook op een leuke manier en op het juiste niveau. Heel toegankelijk voor de kleuters. De kinderen begrepen de grapjes ook goed en hebben echt genoten.”
Deze week zijn negen scholen aan de beurt geweest. Volgende week krijgen nog eens zeven scholen de voorstelling te zien.
(terug naar boven)
Internationale Vrouwendag donderdag 8 maart
PUTTEN - Het gevoel van solidariteit, strijdbaarheid en gelijkheid van vrouwen staat morgen overal ter wereld centraal op de Internationale Vrouwendag die jaarlijks op 8 maart wordt gevierd. In dit kader vertellen Consolée Tuyambaze uit Rwanda, Hafiza Sirat uit Afghanistan en Bita H. uit Iran, allen woonachtig in Putten, wat de Internationale Vrouwendag voor hun thuisland én voor hen betekent.
door Jolette van Eijden
Hafiza, tien jaar geleden vanuit Afghanistan naar Nederland gekomen, legt uit hoe belangrijk de Internationale Vrouwendag in haar thuisland was en is. ,,In Afghanistan heerst nu al 30 jaar oorlog. Maar voor die tijd werd deze dag overal gevierd, bijvoorbeeld op kantoren met collega's. En op scholen mochten de kinderen gedichten schrijven voor vrouwen als hun moeder, oma of lerares en ze mochten ze op een podium voorlezen. Dat ging heel officieel. Tijdens het regime van de Taliban kwamen er strenge regels en mochten vrouwen niet werken, niet naar school en niet meer hun eigen dag vieren. Nu wordt sinds een jaar of vier de Vrouwendag weer gevierd.”
In Rwanda zijn vrouwen geëmancipeerd en zelfstandig en doen zelfs meer dan mannen mee aan het arbeidsproces en in de politiek, vertelt Consolée. ,,De positie van de vrouw wordt er echt gewaardeerd. De Internationale Vrouwendag wordt er sinds 1959 door iedereen, mannen en vrouwen, gevierd. Het is een officiële feestdag en iedereen heeft vrij. Op deze dag voelt iedere vrouw zich bijzonder.” Het heeft een belangrijke rol gespeeld dat Rwanda in 1993 een vrouwelijke minister-president kreeg, vindt Consolée. Maar deze werd in 1994, tijdens de genocide, vermoord. ,,Zij streed voor emancipatie en zelfstandigheid van de vrouw en was het grote voorbeeld voor de vrouwen in Rwanda. Tijdens de Vrouwendag wordt zij herdacht.
In Nederland hebben we een vereniging van vrouwen uit Rwanda opgericht. Ieder jaar komen we rond 8 maart een weekend bij elkaar om deze dag te vieren en om te kijken hoe we de vrouwen in Rwanda kunnen helpen.”
In Iran wordt op 8 maart weliswaar op radio en TV aangekondigd dat het Internationale Vrouwendag is, maar ze zien het als een Westers fenomeen, vertelt Bita H.. ,,De vrouwen in Iran hebben een eigen feestdag, de geboortedag van de dochter van de profeet Mohammed. Maar dat is puur voor de vorm, want de vrouw daar heeft geen enkel recht. In Iran zijn 110 duizend gevangenen en zeventig procent is vrouw. Zij zijn opgekomen voor de rechten van de vrouw en dat pikt de regering niet. Ik ben trots op deze vrouwen!” Bita H. ziet de Internationale Vrouwendag als zoethoudertje voor de vrouwen, aangeboden door de mannenwereld. Ze maakt zich kwaad over de respectloze manier waarop vrouwen in de westerse wereld zich laten uitbuiten in bijvoorbeeld tv-shows en reclame. ,,De vrouwen verliezen hun waardigheid. Het gaat allemaal teveel om het uiterlijk. Ik streef naar een gelijkwaardige positie van man en vrouw met gelijke keuzemogelijkheden. Er moet geen concurrentie tussen hen zijn. Er wordt gestimuleerd de kinderen in een crèche te stoppen en de vrouw te laten werken. Dat is niet goed. Er moet meer waardering komen voor degene die thuisblijft en de kinderen opvoedt. Man of vrouw.”
De drie vrouwen zijn het met elkaar eens dat de waardering voor de vrouw niet op maar één dag per jaar geuit moet worden. Maar ook dat de vrouwen hun eigen waarde moeten leren kennen. Bita H.: ,,Je moet elke dag stilstaan bij je positie: wat heb ik bereikt en waar wil ik naartoe.”
En ze willen dat er meer aandacht en bewondering komt voor de vrouwen die een belangrijke, positieve rol spelen in de samenleving, als voorbeeld voor alle vrouwen.
Morgenavond wordt vanaf 20.00 uur de Internationale Vrouwendag gevierd in grand café 't Trefpunt aan de Garderenseweg. Het is een particulier initiatief, maar deze drie vrouwen vinden dat dat anders moet. ,,De gemeente moet het initiatief nemen en laat de burgemeester openlijk stilstaan bij de belangrijke rol die de vrouw in de maatschappij speelt. En laat er in de kerken meer aandacht zijn voor de gelijke waarde van man en vrouw. Want de één kan niet zonder de ander.”
(Omwille van haar veiligheid is de naam van Bita H. gefingeerd en is zij niet herkenbaar in beeld.)
(terug naar boven)
Afscheid van De Wegwijzer na 34 jaar
PUTTEN - Na 34 jaar heeft onderwijzer Johan van den Top vrijdag afscheid genomen van basisschool `De Wegwijzer'. Met gemengde gevoelens, beaamt hij volmondig, want hij heeft altijd met plezier voor de klas gestaan.
door Jolette van Eijden
Streng doch rechtvaardig en met de nodige dosis humor bespeelde hij zijn groep, zeggen zijn collega's. Zijn aanpak? ,,De eerste paar weken van het schooljaar was het altijd `klasje bouwen'. Eerst de groep zó naar je hand zetten, dat je er plezierig mee kunt werken. Dan krijg je ruimte om een geintje te maken en dingen uit te leggen”, vindt Van den Top.
De geboren en getogen Puttenaar, 60 jaar oud, heeft er 38 dienstjaren op zitten, waarvan 34 op `De Wegwijzer'. Bijna al die jaren heeft hij lesgegeven aan klas 6 ofwel groep 8.
,,Dat is een leuk leerjaar met veel uitdagingen. De Cito-toets, het voorbereiden op het voortgezet onderwijs, de musical en het schoolkamp, waarbij oud-leerlingen graag meegingen als leiding. Het zijn veel extra activiteiten die het interessant maken en waar ik erg van heb genoten. Ik vind het een leuke leeftijd; de kinderen beginnen een beetje te ontluiken.”
De leerlingen zijn in de loop der jaren duidelijk veranderd, vindt Van den Top. ,,Ze zijn veel opener geworden, maar dat vind ik niet erg. Ze zijn ook eerlijker vergeleken bij onszelf van vroeger. Toen zweefde de meester ergens heel hoog, maar nu sta je naast de kinderen en dat is leuk. Ze zeggen alles tegen je, maar als het erop aankomt, zijn ze heel gehoorzaam en doen ze wat je wilt.”
Van den Top ziet de ontwikkelingen in het onderwijs somber in en alleen al daarom zou hij misschien niet opnieuw voor het onderwijs kiezen. ,,Ik vraag me af of het goed gaat. Het niveau van de studenten vind ik niet geweldig. Het onderwijs verschraalt. De status is een heel stuk lager vergeleken met vroeger. Je schijnt je te moeten schamen als je je hele leven op de basisschool hebt gewerkt. Maar ik voel me helemaal niet zielig, ik geniet ervan.”
Johan van den Top gaat zich zeker niet vervelen, want hij heeft een hoop toekomstplannen: ,,Ik wil Italiaans leren, ben net op een koor gegaan, wil hobo leren spelen, ga graag op vakantie en ik heb een héél grote tuin. Het lijkt me heerlijk om weer zelf de beschikking te hebben over je tijd. Dat niets meer hoeft en ik alleen dat kan doen wat ik leuk vind. Het is heel egoïstisch maar zo voel ik het wel. Ik ben nog helemaal fit; dat geluk heb ik ook nog.”
Talloze Puttenaren heeft hij lesgegeven en zelfs heeft hij kinderen van `zijn' kinderen in de klas gehad. Ook vergeten oud-leerlingen hem niet snel. ,,Van de week kreeg ik van iemand die ik twaalf jaar geleden in de klas heb gehad een mailtje met een paar leuke herinneringen en een excuus dat hij niet op m'n afscheid kan zijn. Zulke dingen vind ik erg leuk.”
Hoewel zijn collega's zeggen dat de leerlingen gek op hem waren, is Van den Top bescheiden over zijn reputatie bij de kinderen: ,,Ik denk dat ze me wel een voldoende geven. Schrijf dat maar op.”
(terug naar boven)
Novia kraamzorg een jaar in Putten actief
PUTTEN - Een jaar geleden, officieel op 27 maart, ging ZiNkraamzorg Novia van start. Het kraamzorgbureau, gevestigd in Harderwijk, is opgericht door Anouk Brinker. Het is één van de 25 vestigingen van de landelijke organisatie Zorg in Nederland (ZiN).
door Jolette van Eijden
In een jaar tijd zijn ze aanzienlijk gegroeid, vertelt Alie van de Ridder. Zij werkt al vele jaren samen met Anouk Brinker en is vanaf het allereerste begin betrokken geweest bij Novia. ,,Anouk leidde al vijf jaar kraambureau Anna, waar ik ook werkte. Maar de organisatie waarvan dit kraambureau deel uitmaakte ging failliet, wat tevens het einde van Anna betekende. Anouk kreeg toen de mogelijkheid hier een vestiging van ZiNkraamzorg op te zetten. Die kans heeft ze met beide handen aangegrepen.”
Novia begon met vijf medewerkers, nam de gezinnen van Anna over en kreeg gezinnen die andere bureaus niet meer aan konden nemen. Geleidelijk kwamen er `eigen' gezinnen en vanaf oktober was er voor alle kraamverzorgsters voldoende werk. Het werkgebied van Novia omvat globaal de driehoek Nijkerk-Apeldoorn-Zwolle.
In oktober heeft Novia het ISO-certificaat gehaald en in december het Borstvoedingscertificaat. ,,Het behalen van deze certificaten is niet verplicht. Wij leggen onszelf die verplichting op. Het is een kwaliteitsgarantie naar onze gezinnen toe.”
Novia heeft momenteel 18 personen in dienst, in leeftijd variërend van 18 tot 58 jaar, en begeleidt maandelijks 20 tot 25 gezinnen tijdens de kraamperiode. ,,We willen nog iets groter groeien, maar het bureau moet wel z'n charme houden. We streven naar een team van rond de dertig verzorgenden. Daar nemen we de tijd voor, want we zijn kritisch op wie we in huis halen. De kraamverzorgster moet wel binnen ons team passen.”
Alie van de Ridder verzorgt onder meer de praktijkbegeleiding van de kraamverzorgsters, doet bereikbaarheidsdienst en neemt intakes af. Daarbij kiest Novia voor de persoonlijke benadering. ,,De intakes doen we altijd bij de mensen thuis”, vertelt Alie. ,,Zo kunnen we een goede inschatting maken van het gezin en een passende kraamverzorgster aanwijzen. Onze werkwijze is om de gehele kraamperiode dezelfde verzorgster in te zetten. Er zijn kraambureaus die verzorgsters inroosteren op vaste werkdagen, zodat vaak halverwege een kraamperiode een ander het werk moet overnemen.”
Alie heeft zelf een lange staat van dienst. Ze zit dit jaar 25 jaar in de kraamzorg en vindt het nog steeds erg leuk werk: ,,Je komt bij alle lagen van de bevolking thuis. Van Jan-met-de-pet tot directeur, van huisarts tot artiest, van laag- tot hoogopgeleiden, je bent overal welkom. En ook de steeds wisselende omgeving van bijvoorbeeld boerderij tot flat, dat is wat het beroep aantrekkelijk maakt. Het is gewoon ontzettend leuk werk en je ondersteunt in een heel leuke periode. Ook als het misgaat ben je heel hard nodig. En dat geeft veel voldoening.”
ZiNkraamzorg Novia viert het éénjarig bestaan met een cadeaubon van vijftig euro voor iedere kraamvrouw die zich voor 15 april aanmeldt, te besteden bij Babyhuys Harderwijk.
(terug naar boven)
Studenten op onderwijsexpeditie naar Oeganda
PUTTEN - Een groep van 28 pabostudenten uit heel Nederland vertrekt in juli met de Edukans Onderwijsexpeditie naar Oeganda. Eén van hen is de Puttense Loes Sakkers. De studenten gaan onder andere lessen verzorgen op verschillende basisscholen.
door Jolette van Eijden
Loes studeert aan de Marnix Academie te Utrecht en vormt een team met haar klasgenoten Julia Booi uit Hoevelaken, Nienke Henning uit Leusden, Aloysa Martens uit Zeewolde en Laura Roelandschap uit Amersfoort. Met z'n vijven bedenken ze ook activiteiten om sponsorgeld binnen te halen. ,,De reis betalen we voor tweederde zelf, eenderde wordt door ICCO betaald en Edukans regelt het verblijf”, vertelt Loes. ,,Maar van de deelnemers wordt ook verwacht dat ze elk duizend euro binnenhalen voor de financiering van de verschillende Edukansprojecten.”
Edukans is een organisatie die zich inzet voor onderwijs in ontwikkelingslanden en steunt in een achttal landen ruim 125 projecten van particuliere organisaties ter plaatse. Hierbij betrekt ze jaarlijks ruim 300.000 leerlingen in Nederland. De vijf meiden zijn op de pabo in contact gekomen met Edukans, maar de reis staat verder los van hun studie.
In Oeganda geven de studenten les in het Engels en waar nodig wordt er vertaald. ,,Die lessen bereiden we zelf voor en alle materialen nemen we zelf mee”, vertelt Aloysa. ,,Zoals krijtjes, plakband, papier, scharen, stiften, potloden en bijvoorbeeld landkaarten voor een aardrijkskundeles. Wij moeten ervan uitgaan dat er daar niets voorhanden is.”
Julia: ,,In elk geval moeten we een les verzorgen waarin de Engelse taal wordt bevorderd. Hiervoor nemen we een Engelstalig prentenboek mee, waaruit de kinderen een aantal woordjes leren en waarna wij eruit voorlezen.”
De vijf jonge vrouwen zien de reis als een uitgelezen kans om ook zichzelf te ontwikkelen. ,,We gaan er colleges bijwonen en hebben contacten met Oegandese pabostudenten, met wie we gezamenlijk een les voorbereiden en verzorgen”, vertelt Laura. ,,We kunnen veel van elkaar leren. Zij zijn bijvoorbeeld heel creatief om met weinig middelen toch les te kunnen geven.”
De meiden hebben al diverse sponsorplannen ontwikkeld. Zo stappen ze op 10 april met z'n vijven op de trein voor de monopolyactie. ,,Binnen 24 uur gaan we alle straten van het spel monopoly bezoeken”, legt Nienke uit. ,,We laten ons sponsoren door familie, vrienden en bekenden voor een bedrag per bezochte straat of voor het gehele bord. Het kost ons niks, want we hebben allemaal een Ov-kaart. Deze actie slaat heel goed aan en is pure winst.”
Op 20 en 21 april staat het vijftal op de woondagen in Nijkerk met een kraampje waar ze kinderen schminken en loten verkopen. En eindseptember organiseren ze een feestavond in Ermelo. Op de website www.juffenvooroeganda.nl, die een dezer dagen actief wordt, staan alle acties vermeld en laat de `geldmeter' zien op welk sponsorbedrag het vijftal inmiddels zit. Wie de actie wil steunen, kan geld storten op rekening 61.73.47.069 t.n.v. Laura Roelandschap te Putten. Meer informatie: Loes Sakkers, 06-20063793 of actieoeganda@live.nl.
(terug naar boven)
Waterbuffels aan de Zuiderzeestraatweg
PUTTEN - Het biefstukje is malser, de melk calciumrijker en het vlees veel gezonder dan dat van een gewone koe. In het houden van waterbuffels ziet Evert Ruiter zijn toekomst.
door Jolette van Eijden
Evert heeft heel bewust voor de Aziatische waterbuffels gekozen. ,,Het zijn enorm leuke dieren. Echte kuddedieren, aaibaar, intelligent en heel sociaal. Ze staan nog dicht bij de natuur, zijn sterk, kennen weinig ziekten en de kalfjes worden moeiteloos geboren.” Maar er zijn ook economische voordelen. Als Evert gewone koeien wil gaan melken, moet hij voor veel geld melkquotum kopen. Het melken van buffels is quotumvrij.
Ruim drie jaar geleden kocht hij, nog studerend aan de Stoas Hogeschool in Dronten, zijn eerste waterbuffels. Een halfjaar daarvoor was hij tijdens een excursie van school voor het eerst in aanraking gekomen met waterbuffels op een bedrijf in Deurne. Deze bijzondere tak van veehouderij bleef in zijn gedachten en toen hij een halfjaar later drie koeien en een stier kon kopen, greep hij zijn kans. De koeien kregen kalfjes en Evert kocht er nog wat jongvee bij, in eerste instantie voor de vleesproductie. In 2005 studeerde Evert af en op 1 januari 2006 startte hij officieel met zijn bedrijf H2O Buffalo.
Onlangs kocht hij een koppel van 25 drachtige buffelkoeien. De dieren, waarvan er inmiddels enkele gekalfd hebben, komen deze maand naar zijn melkveebedrijf aan de Zuiderzeestraatweg en vanaf dat moment begint Evert met het melken. De melk kan hij op contract leveren aan een kaasfabriek in Brabant die er onder andere mozzarella en feta van maakt, vooral bestemd voor de Nederlandse markt.
Evert is een van de acht agrariërs in Nederland die waterbuffels houden voor hun broodwinning. Ze doen het allemaal voor de melk, maar Evert gaat als enige net een stapje verder en zoekt ook naar mogelijkheden om het bijzondere vlees als buffelvlees op de markt te zetten.
,,Een waterbuffel is een rund en het vlees komt tot nu toe als gewoon rundvlees in de winkel te liggen. Er wordt steeds gezegd dat het buffelvlees gezonder is dan gewoon rundvlees en ik ben er ook van overtuigd.” Daarom laat Evert het vlees onderzoeken om de gegevens zwart op wit te krijgen. De eerste resultaten wijzen uit dat buffelvlees in vergelijking met mager rundvlees caloriearm en cholesterolarm is en dat er veel meer mineralen in zitten.
Het aanboren van een markt voor buffelvlees doet Evert niet helemaal alleen.
Samen met enkele Puttense ondernemers en met voedingsdeskundige Els Dijkstra van de Stichting Voedingscentrum Nederland ontwikkelt hij geschikte toepassingen en recepten voor het buffelvlees. Vanaf de slachterij in Nijkerk gaat het vlees naar scharrelslager Leen Hartevelt, die het verwerkt tot consumentklare pakketjes. Veel van het vlees gaat vervolgens naar restaurant De Heerdt, waar het buffelvlees op de menukaart een speciaal plekje heeft gekregen. Het overige verkoopt Evert zelf via zijn website www.h2obuffalo.nl. Hartevelt maakt daarvoor bijvoorbeeld hamburgers en worstjes, speciaal voor op de barbecue.
Met de kennis van Els Dijkstra, de expertise van Hartevelt en de reacties bij De Heerdt perfectioneren ze gezamenlijk het smaakvolle buffelvlees. ,,Ik houd van pionieren, dingen ontdekken en ontwikkelen. Juist het speciale wat je met dit vlees kunt doen, op een biologische manier, maakt het voor mij interessant.”
H2O Buffalo begint nog maar net, maar deze zomer lopen er aan de Zuiderzeestraatweg al tientallen waterbuffels in de wei. Met als het enigszins kan op termijn een waterpartij voor de dieren om te kunnen baden. ,,En als het eenmaal loopt, houden we open huis en organiseren we excursies. Het zijn bijzondere dieren en die mogen gezien worden. De toekomst lijkt goed, de afzet lijkt goed, maar je moet het helemaal zelf doen”, besluit Evert Ruiter.
(terug naar boven)
Twee zwagers fietsen opnieuw voor wezen in Bosnië
PUTTEN - Met als inzet de financiering van een weeshuis in Bosnië, hebben Chris van Hoffen, afkomstig uit Putten, en zijn zwager Dick Noordhof uit Veenendaal, getrouwd met Chris' zus Jolanda, zeven jaar geleden een gesponsorde fietstocht gemaakt van Nederland naar het plaatsje Doboj in Bosnië. Deze zomer doen ze het opnieuw.
door Jolette van Eijden
2000 Kilometer hebben ze toen gefietst en dankzij lokale en landelijke sponsoracties van de familie Van Hoffen uit Putten werd ruim 57 duizend gulden bijeengefietst. Een enorm bedrag dat hun verwachtingen ver heeft overtroffen.
De opbrengsten kwamen volledig ten goede aan de stichting `Hulpaktie Doboj'. Deze werd in 1999 opgericht door een zus van mevrouw Van Hoffen, naar aanleiding van een noodkreet om hulp voor de allerarmsten, in het bijzonder voor de (oorlogs)wezen. De stichting kocht een huis, dat met behulp van plaatselijke bouwvakkers werd opgeknapt. Dochter Marlies van Hoffen, inmiddels ook betrokken geraakt bij het werk in Doboj, trok naar Bosnië, leerde in drie maanden de taal en ging het weeshuis, dat 'Prijateljska Kuca' (vriendelijk huis) is genoemd, runnen. In februari 2000 kwamen, via de sociale dienst, de eerste wezen en nu worden er elf kinderen tussen 0 en 18 jaar opgevangen. De gemeente betaalt de kosten voor water, elektriciteit, onderwijs en gezondheidszorg. De rest van de kosten moet volledig worden betaald uit de giften en donaties vanuit Nederland. `Hulpaktie Doboj' ondersteunt het weeshuis, maar heeft daarnaast 55 kinderen in Doboj financieel geadopteerd, biedt waar nodig hulp aan bejaarden en aan het ziekenhuis van Doboj. Marlies wordt bij haar werk geholpen door vijf plaatselijke arbeidskrachten, die allen door de stichting worden betaald.
De vorige fietsactie van de zwagers heeft veel sponsorgeld en vaste donateurs opgeleverd voor het kinderhuis in Doboj. Maar nu dreigen de reserves op te drogen en is er grote behoefte aan extra sponsorgelden en, liever nog, extra donateurs die voor vaste inkomsten zorgen.
Daarom stappen de zwagers Chris en Dick op 6 augustus opnieuw op de fiets. Deze keer kiezen ze de kortste maar zwaarste route naar Doboj, over de Alpen. De 1800 kilometer hopen de mannen in 14 dagen af te leggen. ,,Een lastige kluif, maar een sportieve uitdaging”, zegt Chris. ,,We willen aan de ene kant voor onszelf deze prestatie neerzetten, maar het belangrijkste doel blijft natuurlijk het weeshuis van m'n zus. Hoeveel geld we zullen ophalen? Ik heb geen idee, maar alle beetjes zijn welkom. Met vijftienduizend euro zijn we al heel blij.”
Alle opbrengsten gaan naar de stichting. De kosten die onderweg worden gemaakt, betalen de jongens zelf. De reis is dankzij GPS à la minute te volgen via de website www.fietstocht.doboj.nl, waarop tevens alle nodige informatie over deze actie te vinden is. Mijnheer Van Hoffen, vader van Chris, Marlies en Jolanda, start deze maand op Puttens niveau met sponsorwerving, Jolanda doet dat landelijk. Het rekeningnummer is 92.11.66.044, t.n.v. D.H. Noordhof te Veenendaal, o.v.v. `sponsorfietstocht'. Voor meer informatie: P.C. van Hoffen, tel 0341-354612.
(terug naar boven)
VAC beoordeelt bouwtekeningen
PUTTEN - Met een gezonde dosis praktisch inzicht en een kritische blik bekijkt en beoordeelt de stichting Vrouwen Advies Commissie (VAC) bouwtekeningen van nieuwbouwwoningen, renovatieplannen en verbouwingen van bestaande panden. Alles in het belang van de toekomstige bewoners.
door Jolette van Eijden
Zo bogen Thea Bos, Lia Mijnten en Irene Thomson van de VAC zich afgelopen week over de bouwtekeningen van het vroegere winkelpand van Kuiper in de Dorpsstraat, waar nu Liesbeth's winkeltje zit.
Onder het motto `op de bres voor woonkwaliteit' letten de leden van de VAC op de praktische gevolgen van de ontwerpen. Zoals tegen elkaar slaande deuren, een raampje dat amper te openen is, te weinig stopcontacten of te kleine liften. Dat dit in een vroeg stadium moet gebeuren, nog voordat een constructeur de plannen doorrekent, spreekt voor zich.
In kleine groepjes bekijken ze afzonderlijk de tekeningen en schrijven ze hun bevindingen op. Deze worden gebundeld en in een advies naar de architect gestuurd. Vaak worden in een persoonlijk gesprek de punten doorgesproken. Het advies is echter niet bindend. Iedereen kan de VAC om advies vragen. De VAC is onafhankelijk en doet dit werk geheel belangeloos. Het advies kost de aanvrager geen geld, alleen tijd en aandacht.
Na een eerste snelle blik op de plannen met het pand aan de Dorpsstraat viel het VAC-leden direct op dat er geen buitenberging gepland is, wat zeker als aandachtspuntje in het advies komt. Over de omvang van de lift waren de dames wel weer te spreken. Het pand wordt verbouwd tot twee winkels en een zestal kleine appartementen. Het is een lang, smal gebouw en er moeten heel wat kunstgrepen worden uitgevoerd om voldoende licht en lucht in de appartementen te krijgen.
,,Dit is een inbreidingslocatie, waar de architect door de vorm en locatie van het terrein erg wordt beperkt in zijn mogelijkheden”, licht Thea Bos toe. ,,Het komt nog wel eens voor dat een architect meer oog heeft voor het uiterlijk dan voor het praktische nut. Soms is er ook sprake van verkeerde zuinigheid of is er helemaal niet doorgedacht. En dan kan je rare dingen krijgen. Tegenwoordig heb je bijvoorbeeld in de keuken veel elektrische apparaten. Daar moeten dan wel voldoende stopcontacten voor zijn. Wij letten ook op hygiëne, veiligheid en duurzaamheid. Of de woning bijvoorbeeld rolstoelvriendelijk gemaakt kan worden als de bewoner minder goed ter been wordt.”
VAC Putten, opgericht in 1993, is de enige commissie in de gemeente die (bouw)plannen beoordeelt op gebruikskwaliteit vanuit het perspectief van de gebruiker. De VAC bestaat uit zeven enthousiaste vrijwilligers die een gedegen opleiding hebben gevolgd. Maar ze willen graag versterking. ,,Ieder die geïnteresseerd is in bouwen en een praktische en nuchtere kijk op wonen heeft, is welkom”, meldt Irene Thomson. ,,Dat mogen ook mannen zijn. Alleen zullen we in dat geval onze naam moeten veranderen.”
Wie meer wil weten over de VAC kan contact opnemen met Gerda Drenth, 0314-355119, of met Thea Bos, 0341-360099.
(terug naar boven)
Sportconsulent Bas van Eck brengt Puttense jeugd in beweging
PUTTEN - Uit een tweetal onderzoeken is gebleken dat 78 procent van de kinderen tussen 4 en 12 jaar in Putten niet voldoet aan de Nederlandse Norm Gezond Bewegen (NNGB). Bij de jeugd tussen 12 en 18 jaar is dat 51 procent. De gemeente wil daar verandering in brengen en daarom is vanuit de Gelderse Sportfederatie (GSF) Bas van Eck in Putten gedetacheerd om de Puttense jeugd meer in beweging te brengen.
door Jolette van Eijden
Bas van Eck (21) gaat als sportconsulent aan de slag volgens de `BOS-impuls'. Dit is een samenwerkingsproject tussen Buurt, Onderwijs en Sport met als doel de achterstanden bij de jeugd tussen 4 en 18 jaar terug te dringen. Het zijn achterstanden op gebied van gezondheid, overlast en veiligheid, welzijn, sport en bewegen. Van Eck gaat zich inzetten voor het deelgebied sport en bewegen.
Het is onder andere zijn taak om het aantal jongeren dat wel voldoet aan de NNGB met 5 procent te doen stijgen. Hij krijgt daar vier jaar de tijd voor.
Maar hoe verwacht hij dat voor elkaar te krijgen? ,,Ik wil er eerst voor zorgen dat de mensen mij leren kennen”, zegt Van Eck. ,,Daarom ga ik kennismaken met scholen en sportverenigingen. Daarna is het de bedoeling dat ik op sportterreintjes op gezette tijden sportinstuiven organiseer.”
Een sportieve outfit is zijn uniform. Zo wil hij voor de jeugd herkenbaar zijn wanneer hij de wijk in gaat. ,,We willen een sportaanbod opzetten met vaste buurtprojecten die telkens terugkomen en waar mensen bekend mee raken. Om het aantrekkelijk te kunnen maken voor de kinderen, wil ik eerst horen wat zij graag willen doen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan unihockey, voetballen, frisbeeën of softbal. We proberen vooral ook die kinderen te bereiken die niet op een sportvereniging zitten. Via scholen wil ik flyers verspreiden om de kinderen te wijzen op de activiteiten.”
Na de zomervakantie begint hij eerst met `klasse(n)sport'. Hierbij krijgen basisscholen de kans om gedurende zes weken hun kinderen kennis te laten maken met een gevarieerd aanbod aan sporten. Dit gebeurt in samenwerking met sportaanbieders en de scholen.
Maar hij heeft ook andere, grotere plannen, misschien voor latere datum: ,,Ik zou graag een paar grote sportactiviteiten in het dorp organiseren, bijvoorbeeld in de grote vakantie, zodat er ook in de zomer iets leuks voor de jeugd te beleven is. Een beachvolleybaltoernooi bijvoorbeeld. Of basketbal of pannavoetbal. Met wat muziek erbij, dat lijkt me hartstikke leuk.”
Als introductie op alle aanstaande sportactiviteiten wordt er, nog voor de zomervakantie, een openingsfestijn georganiseerd. Overdag is er dan een grote sportinstuif op het Fontanusplein waar kinderen aan allerlei vormen van sport kunnen proeven en waar verenigingen en andere sportaanbieders zich kunnen presenteren. 's Avonds wordt een informatiebijeenkomst gehouden voor basisscholen, sportverenigingen en allerlei andere organisaties die met jeugd werken. Daarop worden de plannen uit de doeken gedaan en kunnen de betreffende organisaties nader kennismaken met sportconsulent Bas van Eck.
(terug naar boven)
Koninklijke lintjes voor zes Puttenaren
PUTTEN - Op een zonovergoten verjaardag van onze Kroonprins daalde ook in Putten de lintjesregen neer. Niet zoals gebruikelijk in het gemeentehuis, maar zes keer op locatie. Sipko Renkema, Truus Vonk, Nieske van Os, Jan Voet en Wouter Kleijer werden benoemd tot Lid in de Orde van Oranje Nassau. Klaas van de Langemheen tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.
door Jolette van Eijden
Burgemeester Van Putten mocht drie keer zelf de versierselen opspelden, de andere drie lintjes werden elders uitgereikt. Van Putten begon vrijdag bij de Stichting Welzijn Ouderen Putten, waar voorzitter Sipko Renkema (72) een verrassing te wachten stond. Er was een vrijwilligersbijeenkomst gepland waar Renkema een speech moest houden. Maar toen iedereen klaar zat en ineens de burgemeester de zaal binnenkwam, gevolgd door de familie van Renkema, ging heel langzaam een lampje branden. De burgemeester roemde Renkema's inzet, organisatietalent en vermogen om mensen bij elkaar te brengen. De onderscheiding werd hem toegekend vanwege zijn brede maatschappelijke (bestuurlijke) activiteiten. Renkema zelf was een beetje overdonderd: ,,Ik ben hier zeer verguld mee. Heel fijn!”
Vanuit Stroud ging de burgemeester naar verzorgingshuis Elim, waar ziekenverzorgende Truus Vonk-Luigjes (56) op dat moment een functioneringsgesprek met haar leidinggevende voerde. Na afloop stapte zij hoogstverbaasd een overvolle zaal van Elim binnen, waar zij werd opgewacht door familie en vrienden. De burgemeester noemde haar onderscheiding geheel verdiend op grond van een `maatschappelijk functioneringsgesprek'. Ze was, en is nog steeds, voorzitter van de VBOK, is sinds 1990 mantelzorger, begeleidt en verzorgt haar vader, vrienden en buren. Verder is ze onder meer pastoraal medewerker. Ze reageerde volledig verrast op het lintje: ,,Wat is dit geweldig! Dit overdondert me echt.”
Als derde was Nieske van Os-Timmerman (72) aan de beurt. Familie en vrienden verzamelden zich op een steenworp afstand van het huis en onder trompetgeschal bewoog de stoet zich richting de boerderij van de familie Van Os. Volledig verrast kon Nieske van Os na het opspelden van het lintje en het overhandigen van de oorkonde niets anders uitbrengen dan `Wat officieel'. Van Os was bijna 20 jaar actief betrokken bij SOS-Kinderdorpen, en is oprichter en voorzitter van de Stichting Little John, een stichting die arme gezinnen met vaak zieke of gehandicapte kinderen in Oekraïne ondersteunt.
Jan Voet (74) kreeg zijn onderscheiding in het gemeentehuis van Oostzaan. Hij heeft zich jarenlang ingezet voor de amateurastronomie. Ruim dertig jaar maakt hij zich sterk voor de kennisoverdracht op het gebied van sterrenkunde en voor de instandhouding van Vesta Publiekssterrenwacht in Oostzaan.
Klaas van de Langemheen, dijkgraaf van het Waterschap Vallei & Eem, kreeg daags voor z'n 65ste verjaardag zijn onderscheiding in Den Haag uitgereikt door de staatssecretaris van het ministerie van Verkeer en Waterstaat, mevrouw J.C. Huizinga. Van de Langemheen bekleedde al sinds 1969 diverse (bestuurlijke) functies, zowel beroepsgerelateerd als op gebied van welzijn, sport, politiek en landinrichting.
Het was nog lang onbekend hoe Wouter Kleijer (59) zou worden geïnformeerd over de koninklijke onderscheiding die hem is toegekend vanwege zijn inspanningen voor kerk, onderwijs, welzijn, economie en sport. Kleijer was, onwetend van wat hem te wachten stond, twee dagen voor de lintjesregen op reis gegaan naar Israël. Uiteindelijk heeft burgemeester Van Putten hem vrijdagochtend, tijdens zijn verblijf in Nazareth en via de telefoon van de reisleider op de hoogte kunnen brengen van zijn onderscheiding.
(terug naar boven)
Tientallen stadskinderen dagje uit in Putten
PUTTEN - Een dag je helemaal mogen uitleven met allerlei activiteiten op het Puttense platteland. Dat kregen 27 kinderen van 4 tot 10 jaar uit Moerwijk, een achterstandswijk in Den Haag, afgelopen woensdag aangeboden.
door Jolette van Eijden
De kinderen zijn uitgenodigd door de Andreaskerk. Deze kerk zocht een project in Nederland om mensen die het wat minder breed hebben te steunen. Via de Marcuskerk in Den Haag kwamen ze terecht bij `De Kinderwinkel' in Moerwijk, een samenwerkingsproject tussen kerk, wijk en school. `De Kinderwinkel' is een buurthuis waar kinderen en ouders van verschillende culturen en geloven elkaar ontmoeten. Er worden activiteiten georganiseerd voor alle kinderen uit de buurt van 4 tot 14 jaar. Dit uitje wordt betaald uit de opbrengsten van een collecte die met Pasen in de Andreaskerk werd gehouden, aangevuld met sponsorgelden.
Als de bus woensdagochtend arriveert op het terrein van Greet en Rick van Emous aan de Zuiderzeestraatweg, en de kinderen uitgelaten uitstappen en naar het huis toelopen, roept een meisje enthousiast: ,,Oh, kijk daar lopen de pony's!”, wijzend op een wei met schapen. De pony's staan ergens anders.
Bij de familie Van Emous kunnen ze bij toerbeurt allerlei activiteiten doen zoals ponyrijden, trampolinespringen, voetballen, met dieren knuffelen, geschminkt worden, een speurtocht door het bos maken en boerengolf spelen. Ook een ritje met de trekker staat op het programma. En omdat de buurman net aan het hooien is, worden de kinderen op kussens in een bakje achterop de trekker naar het hooiveld gebracht. Daar krijgen ze uitleg hoe hooi wordt gemaakt.
De kinderen genieten volop. Sana staat bij het schminken te kijken. ,,Ik vind het ponyrijden gaaf. Maar de knuffelhoek met de kuikentjes is het allerleukst.”
Bij de knutseltafel zijn vijf kinderen aan het knutselen. Op de vraag hoe ze deze dag vinden, zegt Gamze: “Super! Vooral de kuikentjes vind ik lief.” Ze heeft nooit eerder kuikentjes gezien, laat staan geknuffeld. Kaan vindt het omgaan met de dieren fijn en Cenko gaat voor het voetballen. Alayda vindt alle dieren, maar vooral de paarden het leukste van deze dag en Ecenur de kuikentjes en de pony. Nu zijn ze een fotolijstje aan het versieren. Eerder op de dag is van alle kinderen een foto gemaakt, die nog dezelfde dag worden afgedrukt. Aan het eind van de dag krijgen de kinderen de foto in hun eigen lijstje mee naar huis.
Greet en Rick van Emous krijgen deze dag hulp van zo'n twintig vrijwilligers van de Andreaskerk. Maar hoe komen ze nu bij haar thuis terecht? ,,We gingen in Den Haag bij het project kijken met een groepje mensen van onze kerk en we schrokken van de manier waarop de kinderen daar moesten spelen”, vertelt Greet. ,,Ze voetbalden in een kooi en het viel ook onze kinderen op dat ze daar niet eens gras hadden om op te spelen. Toen dachten we: Wij hebben het hier in Putten zo machtig goed en we hebben hier zoveel ruimte, laten we die kinderen een dagje hierheen halen. En het is enorm geslaagd. Wat mij betreft gaan we op herhaling.”
(terug naar boven)
Trainingscentrum biedt autisten meer dan alleen dagbesteding
PUTTEN - De landelijke organisatie Voorzet Nederland heeft onlangs in Putten het eerste Voorzet Trainingscentrum (VTC) in gebruik genomen. Het VTC is erop gericht om autistische mensen tussen 17 en 35 jaar voor te bereiden op de overgang naar (betaalde) arbeid. Als deze opzet slaagt, willen ze ook een trainingscentrum in Haarlem beginnen.
door Jolette van Eijden
Voorzet Nederland is een instituut dat (jonge) autisten begeleidt op het gebied van wonen, werken, onderwijs en vrijetijdsbesteding. Tevens is Voorzet een erkende jobcoachorganisatie.
Het VTC is een tussenstap tussen school en passend werk, vertelt Philip Baalmans, manager van VTC Putten. ,,Wij willen meer bieden dan alleen dagbesteding. We ondersteunen onze deelnemers in hun zoektocht naar werk en geven daarbij praktische trainingen, zoals leren zelfstandig te reizen of aanleren van een dagritme. Ook bieden wij socialevaardigheidstraining en hulp bij onderwijs.” Voorzet zocht hiervoor een ruimte, die vanuit Lelystad gemakkelijk met openbaar vervoer te bereiken is. Daar wonen enkele cliënten met 24-uursbegeleiding in een fasehuis van Voorzet.
De ruimte werd gevonden bij Albrecht Papier aan de Industrieweg 7 in Putten. Daar zijn in maart werkplekken ingericht waar de deelnemers bijvoorbeeld kunnen studeren, met de computer kunnen werken en technisch of creatief bezig kunnen zijn. Het trainingscentrum biedt nu ondersteuning aan vijf mensen, maar er is plaats voor zes tot acht deelnemers. Sinds half maart werken er onder anderen Bert Klinkert en Fandi Soerowidjojo.
Klinkert heeft het erg naar zijn zin op het VTC en hoeft niet naar een plek in het bedrijfsleven. Maar Soerowidjojo (23) heeft journalistieke ambities en wil zo snel mogelijk zelfstandig verder. Hij zou graag bij een krant willen werken.
,,We gaan uit van de wensen en mogelijkheden van de individuele deelnemer”, vertelt Philip Baalmans, manager van het VTC. ,,In overleg met hem of haar wordt een plan gemaakt. Het erkennen van de individuele mogelijkheden en keuzevrijheid vinden wij belangrijk. De deelnemer stelt zichzelf vragen als: wat wil ik, hoe kom ik daar, wat kan ik al, wat moet ik nog bijleren. We begeleiden de deelnemer in dit traject en tegen de tijd dat hij klaar is voor de arbeidsmarkt, schakelen we jobcoaches in. Vaak lukt het om werk te vinden via een stageplek. Toch lopen we wel eens tegen plafons aan. Veel werkgevers zitten niet te wachten op een werknemer die ondersteuning nodig heeft en daarom lopen deze mensen op gewone werkplekken meestal vast. Autisten voelen zich vaak niet begrepen. Velen hebben hoge ambities, maar hun mogelijkheden worden dikwijls niet onderkend. In een bedrijf komen ze dan niet verder dan bijvoorbeeld de inpakafdeling en dat geeft enorme frustraties.” Baalmans vindt dat het bedrijfsleven wat meer tijd en begrip moet opbrengen voor deze jongeren en hun de kans moet geven te groeien in hun ontwikkeling.
Fandi Soerowidjojo onderstreept deze opvatting met klem: ,,Autisten kunnen meer dan u denkt.”
Meer info: www.voorzet.nl
(terug naar boven)
Plannen voor oprichting zorgboerderij 'Goedland'
PUTTEN - De ideeën zijn op papier al aardig uitgewerkt en als het aan de initiatiefnemers Verony van Bemmel en Andrea Sickmann ligt, wordt in augustus, wanneer zij de sleutel krijgen, gestart met de verbouwing van de boerderij aan de Hellerweg 16 tot paardenpension annex zorgboerderij met de veelzeggende naam `Goedland'.
door Jolette van Eijden
De welstandcommissie moet zich nog uitspreken en de vergunningen zijn nog niet rond, maar de gemeente is welwillend. In en bij de bestaande boerderij wordt een paardenhouderij gestart met daaraan gekoppeld een zorgboerderij en een logeerhuis. Op de zorgboerderij wordt op drie tot vier dagen per week in huiselijke sfeer professionele dagopvang gerealiseerd voor volwassenen die een arbeidsmatige beperking hebben. Dat kunnen autisten zijn die in het normale arbeidsproces vastlopen, of mensen die een burn-out hebben gehad en met re-integratie bezig zijn. Maar ook een dementerende die nog thuis woont en een zinvolle dagbesteding zoekt. Zij kunnen zich bezighouden met de zorg voor de paarden, stallen, tuin, erf en natuur. De paarden zijn gedeeltelijk van de zorgboerderij zelf, maar er komt ook ruimte voor pensionpaarden.
In het logeerhuis worden in de weekenden logeeractiviteiten georganiseerd voor kinderen tussen de 11 en 14 jaar met een Autisme Spectrum Stoornis (ASS). Deze kinderen komen met zekere regelmaat een weekendje logeren. Zo wordt het gezin van het kind voor eventjes ontlast van de zorg. Het is professionele 24-uursopvang in een kleine groep van vier kinderen, maar met een individuele benadering.
Andrea Sickmann is werkzaam op het ROC Midden Nederland en Verony van Bemmel heeft een verpleegkundige achtergrond. Om hen heen hebben zij een team van professionals verzameld die allen hun belangstelling hebben voor de zorg voor mens en dier.
Zodra de toestemming er is, wordt gestart met de bouw van de paardenstallen en het realiseren van de logeerverblijven. In januari hopen ze de eerste logeergasten te kunnen ontvangen en pas daarna starten ze met de dagopvang.
Van Bemmel en Sickmann zijn gepassioneerd, bevlogen en idealistisch, en zien dit als een groot avontuur. Vanwaar dit initiatief? ,,We zien beiden vanuit onze eigen achtergrond hoe de mensen uit onze doelgroep stuklopen in grote, logge organisaties met lange wachtlijsten. Dat kan anders”, is de stellige overtuiging van Sickmann. ,,Wij willen kleinschalig werken en direct op de vraag inspelen. En we willen de zorg combineren met aandacht voor natuur en dieren. Je ziet dat mensen opleven wanneer ze met de natuur bezig zijn.” Daarom worden op het terrein ook een moestuin, een fruitboomgaard en een paddenpoel aangelegd.
Het idealisme van de dames komt vooral tot uiting in de `plusfactor', zoals Sickmann het noemt: ,,Het gaat niet om de productie, maar om zingeving, verrijking, bijleren en om mensen het gevoel te geven dat ze een zinvol bestaan hebben. We willen de mensen verder kunnen krijgen dan ze zijn, met inzet van dier en natuur. Dat is onze drive. We willen onze passie volgen: niet doordromen, maar doen.”
(terug naar boven)
Dag van het Nationaal Landschap Arkemheen-Eemland
PUTTEN - Op enkele tientallen locaties in het gebied Arkemheen-Eemland wordt zaterdag 23 juni uitgebreid de Dag van het Nationaal Landschap gevierd. Ook in Putten zijn er verscheidene dingen te doen. Zo is het Putter Stoomgemaal van 10 tot 4 uur onder stoom en zijn er op de boerderij Klein Olden Aller allerlei activiteiten voor kinderen en volwassenen.
door Jolette van Eijden
Arkemheen-Eemland is in 2004 door de Rijksoverheid aangewezen als een van de twintig Nationale Landschappen die ieder voor zich uniek zijn in de wereld of kenmerkend zijn voor de ontstaansgeschiedenis van ons land.
Deze Dag van het Nationaal Landschap sluit aan bij de Week van het Platteland en de Open Dagen van Biologica en Zorgboerderijen. Minister Gerda Verburg van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit is om 10 uur te gast op Klein Olden Aller, de biologische melkveehouderij van de familie Van de Beek, om het officiële startsein te geven van de landelijke Open Dagen van Biologica.
De activiteiten op 23 juni worden samengebracht onder het thema `Kom buurten in de polder'. Tijdens de maaldag van het Putter Stoomgemaal is daar de foto-expositie `Delta Schuitenbeek' van Hanneke Altena te zien.
Op Klein Olden Aller worden rondleidingen verzorgd over het bedrijf en ook zijn er andere biologische organisaties aanwezig, waaronder natuurwinkel `De Halm' uit Putten. Tevens is er een proeverij van allerlei biologische (melk)producten.
Er wordt een film over Arkemheen-Eemland getoond en er is om 12 uur een gratis biologische boerenpicknick in de boomgaard. Een meidengroep van Scouting Kon Tiki verzorgt er allerlei activiteiten voor kinderen, zoals pannenkoekenbakken, een puzzeltocht en schminken.
In het kader van de Open Dagen van Biologica is restaurant De Aandacht neergestreken op Klein Olden Aller. 's Avonds kunnen hier gasten genieten van biologische culinaire hoogstandjes, maar pech voor geïnteresseerden: het restaurant is al volgeboekt.
In het gebied zijn drie fietstochten uitgezet die te downloaden zijn via www.arkemheen-eemland.nl. Bij restaurant De Salentijn aan de Putterstraatweg in Nijkerk is de startplaats van de 22 kilometer lange fietstocht Achtje Oldenaller-Putterpolder, die langs enkele deelnemende boerderijen voert, te herkennen aan een wapperende vlag van het Nationaal Landschap Arkemheen-Eemland. Op de boerderij `De Zoete Inval', Broekermolenweg 5/7, is een nostalgische boerenschuur met antiek en curiosa en een terras.
Boerderijwinkel 't Zwaluwnest aan de Broekermolenweg 10 biedt heerlijke zelfgemaakte boerderijproducten en op De Blankevoort, Hogesteeg 39, is er een Open Atelier met sieraden van Jeannette van de Kamp.
Bij T-huis aan de Zeedijk 1-A in Nijkerk, ook langs de route van Achtje Oldenaller-Putterpolder, start om 11 uur een excursie naar de Delta Schuitenbeek onder leiding van IVN Nijkerk.
Wie het iets verder van huis zoekt, kan terecht bij een van de andere activiteiten in het gebied. Het volledige programma en nadere informatie zijn te vinden op de website van het Nationaal Landschap Arkemheen-Eemland, www.arkemheen-eemland.nl.
(terug naar boven)
Tuin 'Klein Schovenhorst' in de race voor eretitel
PUTTEN - Een commissie van twaalf deskundigen op gebied van tuininrichting heeft afgelopen woensdag de tuin rond de villa `Klein Schovenhorst' beoordeeld. Het was de vakjury die voor het Hoveniers Informatiecentrum (HIC) landelijk een tiental geselecteerde tuinen bezocht om te bepalen welke van de aangemelde tuinen De Tuin van het Jaar 2007 genoemd mag worden.
door Jolette van Eijden
De verkiezing De Tuin van het Jaar is een initiatief van het HIC ter promotie van het hoveniersvak en wordt dit jaar voor de achtste keer gehouden.
De tuin van `Klein Schovenhorst', het kenmerkende witte landhuis aan de Garderenseweg 95, is tien jaar geleden aangelegd, toen mevrouw M. Benthem er ging wonen. Het was in die tijd een vervallen villa met een compleet verwaarloosde tuin, die zij in stijl wilde doen herleven.
Omdat ze besefte dat ze bij zo'n bijzonder project de hulp van professionals nodig had, nam ze de Puttense tuinontwerper Ingeborg Hovind in de arm om een plan voor de tuin te maken en hovenier Ben Palma om de tuin aan te leggen. Het moest een tuin worden in harmonie met het 130 jaar oude huis en de omgeving. Benthem heeft een aantal wensen en ideeën aangedragen, zoals de vorm van de vijver en van de buxusvakken, en verder mocht Hovind haar eigen creativiteit aanwenden.
Uit de oude tuin viel weinig inspiratie meer te halen. ,,Ik trof een verdwenen tuin aan”, vertelt Ingeborg Hovind. ,,Het enige wat er nog stond waren een paar verwaarloosde buxusvormen, restanten van de oorspronkelijke oprijlaan.”
Deze meer dan honderd jaar oude buxusstruiken zijn opgenomen in het ontwerp. Hovind: ,,Als je ontwerpt, moet je proberen te ontcijferen wat de geest van de plek is. In de historische context zijn deze oude buxusvormen prachtig.” Ze zijn behouden, opnieuw in model gebracht en vormen nu een markant onderdeel van deze formele tuin, die wordt gekenmerkt door strakke lijnen, ver doorgevoerde symmetrie en prachtige buxusvakken. In tuingidsen wordt deze tuin omschreven als historisch en botanisch waardevol.
En nu, tien jaar later, vinden hovenier, ontwerper en eigenaar de tijd rijp om mee te doen met deze verkiezing. Op basis van de ontwerptekening, het beplantingsplan en foto's van de tuin heeft de jury uit alle inzendingen tien tuinen geselecteerd om op locatie te keuren, waaronder de tuin van `Klein Schovenhorst'. Deze keuring vond afgelopen woensdag plaats aan de hand van vastgestelde criteria.
,,De jury bekijkt of de tuin een logisch geheel is en past bij het huis en de omgeving”, vertelt mevrouw Benthem na afloop van de keuring. ,,Daarbij letten ze tot in de kleinste details op onderdelen als vormgeving, beplantingskeuze, materiaalkeuze, technische uitvoering en de staat van onderhoud.” De juryleden lieten niet veel los over hun oordeel, maar Benthem kon merken dat ze erg gecharmeerd waren van de rust die de tuin uitstraalt, het lijnenspel en de mooie hosta's, gevrijwaard van slakkenvraat.
De winnaar wordt op een speciale bijeenkomst op 8 oktober bekendgemaakt.
Mevrouw Benthem doet al twintig jaar geregeld mee aan open dagen voor de tuin, zowel van de vereniging Groei en Bloei als van de Nederlandse Tuinenstichting. Op 28, 29 en 30 juni is de tuin opnieuw open voor publiek en kan iedere bezoeker zien met hoeveel bezieling de familie Benthem de tuin in topconditie houdt.
(terug naar boven)
Wethouder opent webshop bij Accent Graficenter
PUTTEN - Een bedrijfsbezoek van wethouder Frits Fabriek en contactambtenaar voor bedrijven Piet Vermeer aan Accent Graficenter was voor directeur Richard van der Poll aanleiding om de gloednieuwe webshop van Accent versneld klaar te hebben en de wethouder te vragen deze officieel in gebruik te nemen.
door Jolette van Eijden
De wethouder heeft inderdaad vorige week dinsdag pro forma de eerste bestelling via de site www.copy.nl gedaan. Zijn `bestelling' werd hem direct door Van der Poll en een medewerker aangeboden: een oprolbare poster op kunststof met de verkiezingsafbeelding van Fabriek. Als voorbeeld, om te laten zien wat Accent onder meer in zijn mars heeft. Via de webshop kunnen klanten vanachter hun eigen bureau allerlei soorten drukwerk bestellen. De webshop wordt nog verder geperfectioneerd en zal naar verwachting per 1 september volledig online zijn.
Het familiebedrijf Accent heeft vooral de laatste paar jaar een enorme ontwikkeling doorgemaakt. De ouders van Richard begonnen in 1986 thuis met een kleine offsetpers. In 1995 verhuisde het bedrijf naar de Molenstraat en een jaar later kwam Richard bij z'n ouders in de zaak. Het bedrijf groeide geleidelijk en twee jaar geleden verhuisde Accent naar de Hoge Eng Oost 24. Een logische stap omdat Accent zich steeds meer ging richten op het bedrijfsleven. In totaal werken er nu acht personen, onder wie twee vormgevers. Op de vraag van de wethouder of er nog gemakkelijk aan personeel te komen is, zegt Van der Poll: ,,De jonge mensen willen vooral graag vormgeven achter de computer. Maar voor het echte vakwerk in de productie zijn maar weinig goede krachten te vinden. Dit ambacht vergrijst.”
De werkzaamheden van Accent zijn de laatste jaren verschoven van pure productie naar zakelijke dienstverlening. Deze verschuiving was aanleiding om de huisstijl aan te passen. Er kwam een nieuw logo en `Graficenter' werd toegevoegd aan de naam, een term die beter de lading dekt. Voor bouwbedrijven en architecten maakt Accent bijvoorbeeld grote UV- en weerbestendige reclameborden. Verder is Accent `partner in business' voor onder andere de Vebon, Vereniging van Buitensportondernemingen. Voor hen verzorgt Accent grafisch werk als folders, grootformaat posters en spandoeken.
Een vrij nieuwe activiteit is de belettering van auto's. Vooral hierom was Fabriek benieuwd of Van der Poll nog behoefte had aan meer ruimte. Al gaat Van der Poll wel voor groei, toch is niet het gebrek aan ruimte wat hem bezighoudt. ,,Ik zou graag een eigen pand willen bouwen, maar die ruimte is er niet in Putten. Nu huur ik, en dat maakt het moeilijk om aanpassingen en investeringen te doen.”
Tijdens de rondleiding langs het machinepark legt Van der Poll uit: ,,Wij gebruiken speciale, milde inkt die veel minder schadelijk voor het milieu en toch UV- en weerbestendig is. De drukplaten maken wij vrijwel zonder chemicaliën. Zo leveren wij een bijdrage aan een beter milieu”, aldus Van der Poll, die bovendien heeft bereikt dat Accent vorig jaar het FSC-certificaat heeft gekregen.
(terug naar boven)
Straatspeeldag bij Op `t Veld
PUTTEN - Het weer liet zich afgelopen zaterdag tijdens de straatspeeldag van OBS Op 't Veld eindelijk weer eens van z'n goede kant zien, tot tevredenheid van de organisatoren. Alleen de opkomst hadden ze wel wat hoger verwacht, maar dat mocht de pret niet drukken. De kinderen die er wel waren, genoten met volle teugen van allerlei spelletjes, activiteiten en lekkers.
door Jolette van Eijden
Verkeersveiligheid en speelplezier stonden centraal op deze eerste straatspeeldag in Putten.
Het was van oorsprong een initiatief van de ouderraad van Op 't Veld, maar bij toeval is de straatspeeldag gekoppeld aan een project van Schoolzone Nederland, een stichting die in samenwerking met gemeenten basisscholen ondersteunt bij het creëren van een verkeersveilige schoolzone. Daarvoor plaatst de stichting speciale borden bij scholen om leerlingen, maar vooral ook automobilisten, erop te wijzen rekening met elkaar te houden. Het eerste bord van Putten, zelfs van de hele Veluwe, staat nu bij OBS Op 't Veld en werd zaterdag bij de opening van de straatspeeldag onthuld door wethouder Ard Kleijer, die daarbij werd geholpen door een jongetje uit het publiek. Na de schoolvakantie worden ook bij de andere scholen in Putten dergelijke borden geplaatst.
De P.C. Hooftstraat was zaterdag afgezet tussen de Veldstraat en de Golffsupermarkt. Maar helemaal autoloos was de straat niet. Op het eind stond een enorme vrachtwagen. Chauffeur Remco van Soest, vader van een van de leerlingen, had deze wagen meegenomen om de mensen te wijzen op de gevaren van vrachtwagens in het verkeer. Met grote gekleurde vlakken op de weg liet hij zien waar de dode hoeken voor een chauffeur zitten. Vooral ook om duidelijk te maken hoe gevaarlijk het voor spelende of fietsende kinderen is om in de buurt van vrachtwagens te komen. ,,Probeer altijd op meer dan 4 meter vanaf een vrachtwagen over te steken”, benadrukte uit. De kinderen mochten ook zelf even achter het stuur zitten om te ervaren hoe moeilijk het is om de weg te overzien. ,,Ze hebben pas benul van het gevaar als ze het zelf vanachter het stuur hebben gezien”, zegt Van Soest.
Wethouder Ard Kleijer, liet weten dat de Puttense afdeling van de verkeersveiligheidsorganisatie 3VO in de week van 16 tot 22 september een demonstratievrachtwagen naar Putten wil halen om scholen de gelegenheid te bieden iets dergelijks te organiseren.
Een andere demonstratie werd verzorgd door de Nederlandse Skatebond. Een instructeur verzorgde skatelessen, waarbij de kinderen, compleet gehuld in veilige skate outfit, leerden wat de gevaren van skaten op de openbare weg zijn.
Verder konden de kinderen op straat stoepkrijten en op het schoolplein konden ze meedoen aan de workshop jumpen, de nieuwste dansrage. Voor de allerkleinsten was op het kleuterplein een verkeersplein ingericht en stond er een springkussen.
Even verderop, op het terrein achter de Golffsupermarkt stonden vier grote saltotrampolines, waarop de kinderen, hangend in de elastieken, meters hoog de lucht in konden springen.
De dansgroep The Young Horses verzorgde op straat een demonstratie line dance en er was een grote verloting.
Sandra Goezinnen, voorzitter van de ouderraad en medeorganisator van deze dag, is erg te spreken over de medewerking die ze hebben gekregen van hulpouders, buurtbewoners en de plaatselijke ondernemers die talloze prijzen voor de verloting hebben gesponsord.
,,Het is een leuke dag voor iedereen, vooral voor de kinderen, met als doel de band te versterken tussen school, kinderen, ouders en buurtbewoners”, zegt ze.
(terug naar boven)
Duif van Arend Dokter is snelste
PUTTEN - Met een snelheid van 1310 meter per minuut was duif NL06-1827356 van Arend Dokter op 07-07-'07 tijdens de eendaagse vlucht vanuit het Duitse Offenburg de snelste duif van Midden Nederland. Het heeft haar de titel Miss Offenburg opgeleverd en haar eigenaar de vermelding op plaats 1 op teletekst. ,,En dat is waar iedere duivenmelker van droomt”, aldus een trotse Arend Dokter, die dat ook als hoogste doel ziet, maar vooral vliegt voor het kampioenschap binnen de postduivenvereniging De Woudvliegers.
door Jolette van Eijden
Meer dan 7800 duiven deden mee aan deze vlucht van de Nederlandse Postduivenhouders Organisatie over een afstand van circa 450 kilometer. Overigens werd voor het eerst vanuit Duitsland gevlogen, omdat in verband met de vogelpest de vaste vertrekplaatsen in België en Frankrijk tijdelijk worden gemeden.
Van iedere duif worden met een chip en een klok de tijden van vertrek en aankomst geregistreerd en met behulp van een satelliet de gevlogen afstand gemeten. Uit deze gegevens wordt de snelheid berekend en de snelste duif aangewezen, in dit geval Miss Offenburg. Overigens krijgen alleen duiven die een bijzondere prestatie hebben neergezet van Dokter een eigen naam. Deze duivin is ongeveer een jaar oud en had dit jaar al een paar kortere vitessevluchten gevlogen. Dit was haar eerste lange vlucht, maar ook gelijk haar laatste, want Arend Dokter durft haar niet meer te laten gaan.
,,Ik ben veel te bang dat haar wat overkomt”, zegt Dokter bezorgd. Op deze laatste vlucht vlogen 29 van zijn duiven mee en slechts 26 kwamen weer thuis.*
Dokter heeft 40 duiven voor de vlucht, 20 voor de kweek en 28 jonge duiven. Miss Offenburg mag nu vooral voor nageslacht zorgen en Dokter weet al wie de vader daarvan mag zijn. Hij wijst op een mooie doffer in het hok. ,,Hij werd op dezelfde vlucht elfde. Ook een erg goede prestatie, maar net niet goed genoeg om op teletekst te worden vermeld. Daar komen alleen de nummers 1 tot en met 10 te staan”, zegt hij een beetje spijtig.
Zijn eerste duif kreeg Arend Dokter ruim dertig jaar geleden van een buurman die duivenmelker was en wiens hobby hij met grote interesse volgde. Hij werd lid van de duivenvereniging, eerst van De Trekvogels en zo'n tien jaar geleden van De Woudvliegers. **
Wat is nu het geheim van zijn succes? Dokter: ,,Je moet de duiven in vorm zien te krijgen. Je traint ze en geeft ze goed te eten, maar bovenal moet je ze goed gezond houden. Dat is een eerste vereiste. En de duiven moeten schik op het hok hebben. Maar je moet ook goed kweken. Het is belangrijk om goede bloedlijnen vast te houden om betere duiven te krijgen.”
,,En een beetje geluk speelt ook mee!”, voegt zijn vrouw Jenny toe. Zij praat al net zo enthousiast over de duiven als haar man. Toch houdt ze zich in de hobby wat meer op de achtergrond. ,,We hebben er allebei veel plezier aan, maar het is wel heel intensief. Het is echt op de klok leven: alles moet op tijd gebeuren. Ik steun Arend in z'n hobby, maar hij moet het werk doen”, zegt ze.
(terug naar boven)
Juffen terug van onderwijsexpeditie naar Oeganda
PUTTEN - Amper een dag thuis na een indrukwekkende reis naar Oeganda vertelt pabostudente Loes Sakkers, nog vol herinneringen en verhalen, over haar ervaringen. Het was een onderwijsexpeditie via de stichting Edukans, een organisatie die zich inzet voor onderwijs in ontwikkelingslanden. Loes heeft met 27 andere Nederlandse studenten in Oeganda meegelopen met Oegandese pabostudenten, ze heeft lesgegeven op basisscholen en een bezoek gebracht aan onderwijsprojecten van Edukans.
door Jolette van Eijden
Het was een indrukwekkende, soms shockerende reis, vertelt Loes. ,,De eerste dagen was ik erg bezig met vergelijken, maar op een gegeven moment ben ik daarmee gestopt. Als je gaat vergelijken, zie je alleen maar de negatieve dingen. Maar er zijn ook veel mooie dingen daar.”
Een heel diepe indruk maakte de ontmoeting met straatkinderen uit Jinja die meedoen aan een project van Edukans. 's Ochtends waren er voor deze kinderen allerlei leuke spelletjes die door de expeditieleden waren voorbereid. 's Middags gingen de studenten met de kinderen mee naar hun leefomgeving.
,,Door projectmedewerkers was ons al verteld hoe deze kinderen leefden”, vertelt Loes. ,,Maar als je het in het echt ziet, geeft dat een enorme cultuurshock. De mannen doen er niets, zijn de hele dag dronken en vervelend. De vrouwen en kinderen moeten maar zien hoe ze aan geld of eten komen. Ook aids en hygiëne zorgen er voor veel ellende. In die krottenwijken leven vijfduizend mensen en er zijn maar twee plekken waar ze naar de wc kunnen. Dan realiseer je je dat we het echt heel goed hebben hier in Nederland.”
Medewerkers van het project nodigen de straatkinderen uit om met hen mee naar school te gaan, te leren en zo te proberen iets van hun toekomst te maken. ,,De kinderen willen vaak wel, maar de ouders niet, omdat er dan geen geld binnenkomt”, vertelt Loes. ,,De medewerkers proberen dan de ouders te overtuigen van het belang van onderwijs. De ouders krijgen op hun beurt hulp bij het opstarten van een bedrijfje. Ik zag een moeder die naaister was geworden en een andere ging kippen houden om de eieren en het vlees te verkopen. Ik heb gezien dat wij hier in Nederland toch best wel iets voor deze mensen kunnen betekenen, al is het maar een klein stukje op de grote hoop.”
Studentencontact
De 28 deelnemers aan de expeditie werden ook in contact gebracht met Oegandese pabostudenten. In viertallen, twee Nederlanders en twee Oegandezen, bereidden ze de lessen voor die ze op de basisscholen gingen geven. ,,Het was heel leuk om met de studenten daar te praten over het onderwijs. Dat vond ik echt super. Ze zijn daar bijvoorbeeld niet gewend om in groepjes te werken met de kinderen, terwijl wij dat hier wel veel doen. Ze willen het wel, maar de klassen met zestig tot soms wel honderd kinderen zijn daarvoor veel te groot. Wat ik van hen heb geleerd is dat ze met heel weinig materiaal heel veel bereiken. Wij gebruiken allerlei mooie posters en platen om iets uit te leggen en zij tekenen alles zelf. Ze doen heel veel met het bord.”
Loes heeft op twee verschillende scholen lesgegeven, in de stad en op het platteland. ,,Aan de hand van een prentenboek heb ik een les verzorgd over dieren die voor de kinderen bekend zijn. Het was een les om hun Engels te verbeteren. Ook heb ik een les gegeven over drama en emoties, maar dat was heel moeilijk. De kinderen zijn niet gewend interactie te hebben met een leerkracht. Er wordt hun nooit wat gevraagd en nu moeten ze ineens antwoord geven op vragen als `wanneer ben je boos, of wanneer ben je blij?'. Ik moest het er echt uit trekken. Maar het uitbeelden van emoties ging wel weer heel goed en dat was heel leuk.”
Ook bij een gymles heeft Loes geholpen. Dat gaat daar wel even wat anders dan in Nederland. ,,In de gymles van het schooltje in de stad gingen ze touwtje springen. Eerst even een warming-up en daarna echt aan de slag. Er waren twee springtouwtjes, gemaakt van bananenbladeren, en er waren zestig kinderen. Misschien zijn er twintig kinderen aan de beurt gekomen, toen was de tijd alweer om. De anderen staan dan gewoon in een kring eromheen te kijken. Bij het schooltje op het platteland was er een klimrek. De kinderen stonden in twee rijen voor het rek, een rij jongens en een rij meisjes. Toen iedereen daar een keer overheen geklommen was, was de les alweer voorbij. Een gymles is voor de kinderen vooral wachten.”
De verschillen met Nederland zijn groot. ,,Bovenal hebben de kinderen daar op zo jonge leeftijd al een groot verleden en dat kan je goed aan ze merken. Je kunt het in hun ogen lezen”, zegt Loes. Ze had van tevoren niet verwacht dat het zo shockerend zou zijn. De armoede, de verhalen over misbruik en aids, ouders die bij hun kinderen een arm of been afhakken zodat de kinderen meer geld kunnen ophalen. ,,Ik had er hier in Nederland wel over gehoord, maar dan staat het ver van je af. Pas als je het daar ziet, besef je dat het echt zo is. Ook in de klas worden de kinderen geslagen. Dat vind ik heel erg. De eerste keer ben ik huilend de klas uit gelopen. Toen ik het later nog een keer zag, heb ik geprobeerd uit te leggen hoe wij in Nederland omgaan met de kinderen en met hen praten, maar daar snappen zij niets van. Zij zien dit als enige mogelijkheid om in dergelijke grote klassen respect voor een leerkracht af te dwingen.”
Mooie herinneringen
De negatieve dingen speelden tijdens de reis wel een heel grote rol, maar Loes wil vooral ook terugdenken aan de mooie dingen die ze heeft meegemaakt. Zoals het omgaan met de kinderen. ,,Het lesgeven daar was geweldig. We kwamen met mooie boeken en materialen en dat zijn ze niet gewend. Ze stonden met open mond te kijken en hadden er heel veel plezier in. Het doet je goed dat je er voor hen iets leuks van kan maken en dat ze echt genieten. Als zo'n witte lach tevoorschijn kom op hun gezichtjes, doet dat je heel veel.”
Ook bewaart Loes goede herinneringen aan een heel mooi en goed gesprek van wel een uur dat ze met een leerkracht heeft gehad over het onderwijs daar en hier. Een herinnering die weer wordt overschaduwd door het trieste levensverhaal van die vrouw. ,,Ik had heel vaak dubbele gevoelens over een dag.”
Loes heeft de reis voorbereid met vier medestudenten, Julia, Nienke, Aloysa en Laura. Met z'n vijven hebben ze het benodigde geld voor de expeditie ingezameld. Van elke deelnemer werd namelijk verwacht duizend euro binnen te brengen voor de onderwijsprojecten van Edukans. De vijf vriendinnen hebben deze limiet ruimschoots gehaald. Dankzij sponsorprojecten als een loterij op de woondagen in Nijkerk en een monopolyactie zitten ze nu op een bedrag van 5300 euro. Op hun website www.juffenvooroeganda.nl zijn binnenkort ook hun persoonlijke verhalen te bekijken.
Of ze ooit eens teruggaat naar Oeganda, weet Loes nog niet. Wel krijgt deze reis een vervolg. ,,Ik wil zeker nog meer actie voeren om geld op te halen voor Edukans. We hebben de projecten gezien waar ons geld naar toegaat en dat is fijn.”
Na de zomervakantie doet Loes het laatste jaar van de pabo. Eerst loopt ze een halfjaar stage bij OBS De Schovenhorst, waar ze ook al eerder stage heeft gelopen. Het tweede halfjaar gaat ze bewegingsonderwijs doen, zodat ze ook gym kan geven. En als ze daarmee klaar is, hoopt ze een basisschool in de buurt te vinden waar ze voor de klas kan staan.
,,Ik zie er heel erg naar uit en ga nóg meer genieten van mijn groepje van `maar' dertig kinderen. Hier kan ik wel elk kind aandacht geven, wat een leerkracht in Oeganda niet kan.”
(terug naar boven)
Blauwtong slaat ook in Putten toe
PUTTEN - De veeziekte blauwtong leek lange tijd uit de buurt van de Veluwe te blijven, maar sinds een week of twee slaat deze virusziekte ook in Putten toe, vooral onder schapen. Ook koeien kunnen ziek worden, maar de symptomen zijn veel minder ernstig.
door Jolette van Eijden
Het virus dat blauwtong veroorzaakt wordt overgebracht door heel kleine vliegjes, ook wel knutten genoemd. Met name schapen kunnen er erg ziek van worden en er zelfs aan overlijden. Het blauwtongvirus verspreidt zich veel sneller dan vorig jaar en maakt veel meer schapen ziek.
Dierenarts Margot Janssen van Dierenartsen AnimalCare Putten kreeg op 25 augustus de eerste melding van blauwtong in Putten. Ruim een week later waren er al zeker vijftien bedrijven besmet. ,,De ziekte speelde landelijk al langer, maar kwam vooral in Zuid-Nederland voor. Het leek of we verschoond zouden blijven, maar ineens is het raak. Het hek lijkt van de dam te zijn”, zegt Janssen. Ze wordt nu dagelijks geconfronteerd met zieke schapen die verschijnselen van blauwtong vertonen.
Janssen: ,,Het duidelijkste symptoom is dat het schaap erg sloom is. Ook is heel kenmerkend dat het dier stijf gaat lopen, net alsof het spierpijn heeft. En het krijgt een koortspiek. De kleine bloedvaten raken aangetast, waardoor er vochtophoping plaatsvindt, vooral in de lippen, oren, neus en de poten. Soms komt er slijm uit de neus of kwijlt het schaap. Een blauwe tong, waar de ziekte haar naam aan te danken heeft, komt maar zelden voor.”
Sinds vorige week is ook de schaapskudde op de Ermelose Hei aangetast, de laatste van de negen kuddes Veluwse Heideschapen in Nederland die nog vrij was van blauwtong. De ziekte vormt een bedreiging voor dit zeldzame schapenras, waarvan er in Nederland nog maar 1300 stuks voorkomen, te weinig om een gezonde populatie in stand te houden.
Als een schapeneigenaar vermoedt dat er blauwtong onder zijn schapen voorkomt, is het verstandig de dierenarts te bellen. Deze zal het dier een ontstekingsremmer en antibiotica geven om secundaire infecties te voorkomen en de pijn zoveel mogelijk te bestrijden. ,,Meer kunnen wij niet doen, omdat tegen het virus zelf geen medicijnen bestaan”, zegt Margot Janssen. ,,Een goede verzorging door de eigenaar is belangrijk. Het aanbieden van smakelijk voedsel en regelmatig schoon drinkwater, het liefst in de stal omdat zonlicht de symptomen verergert, helpt de dieren snel weer op de been. Bij een goede verzorging geneest negentig procent van de zieke schapen binnen acht tot tien dagen. Ongeveer tien procent redt het niet en overlijdt. Bij koeien komt sterfte door het blauwtongvirus praktisch niet voor.”
Het kan zijn dat een schaap, nadat deze blauwtong heeft gehad, door de koortspiek een korte periode onvruchtbaar is. Bij ooien duurt deze periode een paar weken, maar bij rammen kan het wel drie maanden duren voor ze weer vruchtbaar zijn. “De ram dekt dan wel de ooien, maar deze worden niet drachtig. Ik verwacht daarom volgend jaar beduidend minder lammetjes”, aldus Janssen.
Om besmetting te voorkomen, kan de eigenaar zijn schapen en runderen regelmatig met antivliegenmiddelen behandelen. Speciaal hiervoor zijn ook in Nederland de eerder verboden middelen Sputop en Butox weer toegestaan. Deze middelen zijn bij de dierenartsenpraktijk verkrijgbaar.
De minister van LNV heeft gemeld dat er momenteel hard wordt gewerkt aan de ontwikkeling van een entstof, maar die zal op zijn vroegst pas volgend voorjaar beschikbaar zijn.
(terug naar boven)
Drie kunstenaars exposeren in Kunstkelder
PUTTEN - Bronzen beelden van Kasper de Gouw, kleurrijke reliëfschilderijen van Gerard van den Oetelaar en grafiek, acrylschilderwerk, pastels en ruimtelijk werk van Joke Struik vormen een mooie mix op de eerste tentoonstelling van het nieuwe seizoen in de Kunstkelder. De tentoonstelling werd vrijdag geopend door oud-Puttenaar Bep van Voorthuizen.
door Jolette van Eijden
Joke Struik is een oude bekende van de tentoonstellingscommissie van de Gemeente Putten. Begin jaren tachtig had zij er al eens grafisch werk geëxposeerd en ook een paar jaar geleden werd er op een speciale kattententoonstelling werk van haar tentoongesteld. Met deze nieuwe expositie laat ze zien dat ze meer in haar mars heeft.
Joke Struik is met haar werk vooral een verhalenverteller. De realistische weergave wordt meestal aangevuld met een visueel grapje in de compositie of een consequent doorwerken op de titel. Zij draagt haar verhaal over op de kijker door middel van verschillende technieken, onder andere de door haar zelf ontwikkelde etslinosnede, een erg arbeidsintensieve en complexe druktechniek. Op de tentoonstelling zijn verscheidene werken te zien die in deze bijzondere techniek zijn uitgevoerd, naast onder meer het verrassende ruimtelijke werk.
Kasper de Gouw, docent handvaardigheid, werkte jaren met papier-maché en harde materialen als hout en steen, maar vond daarin niet de voldoening die hij zocht. Die vond hij wel in het maken van beelden in brons. De Gouw heeft een geheel eigen stijl ontwikkeld. Zijn werk, vooral geabstraheerde dieren, is herkenbaar aan de ronde vormen en vlakke flanken. De kunstkelder krijgt de primeur van het exposeren van zijn bronzen beelden; ze komen voor deze tentoonstelling voor het eerst buiten het atelier van Kasper de Gouw.
Gerard van den Oetelaar heeft als kunstenaar een rijke geschiedenis van ruim dertig jaar, waarin hij een geheel eigen, zeer herkenbare en tegelijk ongrijpbare stijl heeft ontwikkeld. Hij heeft in zijn veelal abstracte reliëfschilderijen een visuele uitdrukkingsvorm voor zijn innerlijke belevingswereld gevonden. Hij laat zich inspireren door de emoties van het leven, zoals liefde, verdriet, angst, woede, macht en onmacht.
Voor zijn werken gebruikt Van den Oetelaar materialen als karton, diverse textielvormen en dikke, kleurrijke verf. Hij probeert zoveel mogelijk materialen te gebruiken die in Nederland niet bekend zijn. Zo zijn in diverse schilderijen van hem katoenen kleedjes uit Maleisië verwerkt. Zijn werken geeft hij geen titel. Liever laat hij het aan de toeschouwer over om te ontdekken wat die erin ziet.
Gerard van den Oetelaar exposeerde in meerdere steden in Rusland, zoals Moskou, Tula, Sint-Petersburg en Yaroslovl, maar ook in Malakka (Maleisië). Daarnaast heeft hij diverse boekillustraties verzorgd.
De Kunstkelder is te vinden aan de achterzijde van het gemeentehuis (ingang Brinkstraat) en geopend op dinsdag, donderdag, vrijdag van 14.00 tot 16.30 uur en op woensdag en zaterdag van 10.00 tot 12.30 uur
De expositie is nog tot en met 6 oktober te bezichtigen.
(terug naar boven)
Kwaliteitskeurmerk voor De Schauw en Elim
PUTTEN - De vlag hing uit in de grote zaal van De Schauw toen er donderdag het Bronzen Keurmerk werd uitgereikt. Eerder die dag ontving ook Elim het keurmerk. Beide verzorgingshuizen vallen onder verantwoordelijkheid van de stichting Zorggroep Noordwest-Veluwe (ZNWV).
door Jolette van Eijden
Rinus van den Berge, lid van de Raad van Bestuur van ZNWV, noemde zichzelf in zijn openingswoord een gelukkig mens: zes van de zeven locaties van de stichting hebben het keurmerk behaald en begin volgend jaar hoopt ook de laatste locatie te volgen. ,,De zorg was al goed. Maar nu is dat door organisaties van buitenaf ook vastgesteld”, aldus Van den Berge.
Het Bronzen Keurmerk is het kwaliteitskeurmerk voor de verzorgings- en verpleeghuizen. Zorgkantoor Achmea heeft het keurmerk ontwikkeld in samenwerking met Stichting Perspekt, Stichting Cliënt & Kwaliteit en Stichting Landelijke Organisatie Cliëntenraden (LOC) met als doel de zorg, de veiligheid en het welzijn van mensen in verpleeg- en verzorgingshuizen te verbeteren. Alleen locaties die voldoen aan een flink pakket kwaliteitseisen komen voor het keurmerk in aanmerking. Op dit moment heeft de helft van de 250 bij Achmea aangesloten tehuizen het keurmerk behaald.
De voorbereidende fase was een heel intensieve periode, afgesloten met een toetsing. Stichting Perspekt heeft het personeel en bestuur doorgezaagd over 88 normen, verdeeld over 12 onderwerpen. Voor elk onderdeel moet de organisatie voldoende scoren. Stichting Cliënt & Kwaliteit heeft de tevredenheid van de bewoners over de zorg in kaart gebracht. Met uitstekend resultaat: beide verzorgingshuizen hebben een buitensporig hoge score van 8,9 behaald, waar andere tehuizen gemiddeld een 7 halen.
In De Schauw reikte Brand Timmer, voorzitter van de cliëntenraad van De Schauw het keurmerk uit aan Heleen Doppenberg, een van de laatste medewerkers die bij De Schauw is komen werken. ,,Toen ik hier een halfjaar geleden begon, viel me direct de houding van het personeel tegenover de cliënt op”, vertelde ze. ,,Altijd was er de vraag: wat wil de bewoner en hoe kunnen we ervoor zorgen dat hij of zij zich hier thuis voelt.”
Het was vooral ook deze betrokkenheid die het onderzoeksteam opviel, vertelde Anne Marie IJzebaart, beleidsmedewerker Zorggroep Noordwest-Veluwe en nauw betrokken bij het hele proces. ,,Het onderzoeksteam was bij De Schauw getroffen door de motivatie en de warme aandacht van het personeel voor de cliënt en het enthousiasme en de warmte waarmee ze over hun werk spraken”, vertelt ze. ,,Bij Elim sprongen de dagbesteding en het brede aanbod aan activiteiten eruit. Het behalen van dit keurmerk is een opsteker voor personeel en bewoners en een bekroning op het vele werk dat is verzet.”
Ger de Zeeuw is als regiomanager van de Zorggroep Noordwest-Veluwe verantwoordelijk voor beide verzorgingshuizen in Putten. Hij memoreerde het als een bijzonder moment en ontrolde aan het slot van de bijeenkomst een bronzen wimpel met de tekst `keurmerk in de zorg'. Vanaf deze dag wappert de wimpel bij de toegang van De Schauw.
(terug naar boven)
Mariahoeve, recreëren in een historische entourage
PUTTEN - Al vanaf de gemeentegrens wijzen bordjes de weg naar de museumboerderij Mariahoeve aan de Kiefveldersteeg. Er zijn al verscheidene activiteiten geweest, maar morgen wordt de boerderij officieel geopend, precies honderd jaar nadat de eerste bewoners er hun intrek namen. De Mariahoeve is meer dan alleen een museum. Boerenhistorie en genieten van rust en natuur gaan hier hand in hand.
door Jolette van Eijden
De boerderij werd in 1907 gebouwd door Corstiaan van den Brink die er met vrouw en kinderen ging wonen. Geen van hun kinderen trouwde en allen bleven tot hun dood op de boerderij wonen. Ze leefden geheel in de traditie zoals ook hun ouders het deden: sober en zuinig, levend van wat de boerderij voortbracht. Over het leven van het gezin Van den Brink is een boek geschreven dat morgen tijdens de opening wordt gepresenteerd.
Toen de laatste bewoonster, Corstiaans dochter Maria, in 2003 op 89-jarige leeftijd overleed, werd de boerderij met bijbehorende gebouwen en land aangekocht door de gemeente. Deze gaf het geheel in beheer aan het Puttens Historisch Genootschap met als doel deze authentieke maar enorm vervallen boerderij als agrarisch cultureel erfgoed te behouden en er een museum van te maken. Dat was ook de wens van Maria, naar wie de boerderij in 2005 is genoemd.
De boerderij is een rijksmonument en moest worden gerestaureerd, zonder dat er iets van de authentieke sfeer verloren zou gaan. Daar was veel geld voor nodig. Tegelijkertijd moest er ook een beheersplan op tafel komen om de toekomst van het museum financieel veilig te stellen.
Mede dankzij subsidies van gemeente, provincie en Europese Unie en ondersteunende adviezen van de Stichting Vernieuwing Gelderse Vallei is het de mensen van het Puttens Historisch Genootschap gelukt om een goed doordacht plan op te stellen én ten uitvoer te brengen. De boerderij is nu prachtig hersteld, teruggebracht in originele staat en opengesteld voor publiek. Vooral dankzij de tomeloze inzet van vele vrijwilligers, zegt Steven van Hell, voorzitter van de Stichting Museumboerderij Kiefveldersteeg. ,,Ik schat dat het aantal uren dat door vrijwilligers in de restauratie is gestoken al aardig richting de 8000 loopt. Zij verdienen een enorme pluim.”
Om de exploitatie van het museum te bekostigen, is ervoor gekozen om het terrein rond de boerderij in te richten voor kleinschalige recreatie. Er is een minicamping aangelegd met vijftien plaatsen, er staan drie vijfpersoons trekkershutten en in de bijgebouwen zijn twee romantische overnachtingplaatsen gepland voor bed & breakfast. Verder is er een schenkerij waar gasten terecht kunnen voor een eenvoudige lunch of maaltijd en waar diverse drankjes worden geschonken.
Om het geheel te beheren is Hijmen van den Bor aangesteld. Hij ziet het gastheerschap op zo'n bijzondere locatie helemaal zitten en wil het zijn gasten graag naar de zin maken.
Van den Bor heeft een volledige vergunning en daardoor kan de schenkerij worden gehuurd voor bijvoorbeeld een (zakelijke) bijeenkomst, receptie, bedrijfsfeest, vergadering of familiedag. Van den Bor: ,,Er zijn diverse arrangementen mogelijk. Voor de zakelijke wereld hebben wij vergadermogelijkheden tot 25 mensen, maar ook kunnen er workshops en presentaties worden gegeven tot 40 mensen en recepties voor veel grotere aantallen. Veel zakenlui stellen het bijzonder op prijs om in zo'n landelijke, rustige omgeving te vergaderen in plaats van op kantoor. En alle activiteiten zijn gekoppeld aan een bezoekje aan het museum, wat een leuke onderbreking geeft.
Ook verwachten we dat bustochten hier een stop zullen maken voor een kop koffie met gebak en een bezoekje aan het museum.”
In de schenkerij worden streekgerechten geserveerd, waarbij ook producten uit de eigen moestuin en boomgaard worden gebruikt. Zo zijn er al plannen voor een stamppottenbuffet en een erwtensoepdag, maar bijvoorbeeld ook voor een wijnproeverij met lekkere hapjes.
Vooral in het kokkerellen heeft Van den Bor veel plezier. ,,Als de gasten genieten en voldaan naar huis gaan, ben ik tevreden”, zegt hij.
Hijmens vrouw Annette is nauw betrokken bij het reilen en zeilen op de Mariahoeve. Naast haar parttime baan van drie dagen, verzorgt ze de PR van de Mariahoeve en ook geeft zij wel eens creatieve workshops op de boerderij.
,,We willen in de toekomst ook educatieve projecten opzetten en scholen benaderen”, zegt Van den Bor, die overloopt van de plannen. ,,Maar die ideeën moeten we nog verder uitwerken.”
Natuur, cultuur, camping en schenkerij, het is er allemaal op de Mariahoeve. Maar dé trekpleister voor het grote publiek is toch wel de honderdjarige museumboerderij met bijbehorende schuren en hooibergen die alle volledig in oude luister zijn hersteld en morgen officieel worden geopend.
Het seizoen voor camping en museum loopt van april tot oktober. Het museum is open op woensdag tot en met zaterdag van 13.30 tot 16.30 uur of voor groepen op afspraak. Op www.mariahoeve-putten.nl staat meer informatie.
(terug naar boven)
Twintig mille voor weeshuis in Bosnië
PUTTEN - De zwagers Chris van Hoffen en Dick Noordhof zijn weer terug van hun tweede sponsorfietstocht naar het weeshuis 'Prijateljska Kuca' (vriendelijk huis) in Doboj (Bosnië). De opbrengst van deze tocht komt, net als die van de eerste, geheel ten goede aan de stichting `Hulpaktie Doboj'.
door Jolette van Eijden
In 2000 fietsten Chris en Dick voor het eerst naar Doboj om geld voor de stichting bijeen te krijgen.
De stichting was een jaar eerder in het leven geroepen toen in Doboj een weeshuis werd gesticht. In dit huis worden tien (wees)kinderen opgevangen, onder bezielende leiding van Marlies van Hoffen, de zus van Chris. De dagelijkse kosten voor de opvang worden betaald door de stichting.
Daarnaast geeft `Hulpaktie Doboj' via een adoptiesysteem financiële ondersteuning aan 55 kinderen uit de omgeving.
Rina en Piet van Hoffen, (schoon)ouders van Marlies, Chris en Dick, zijn in Putten actief in het werven van sponsors en donateurs voor de stichting. Zij hebben, net als zeven jaar geleden, de fietsers begeleid, samen met de vrouw en drie dochters van Dick. Zij zorgden ervoor dat op het eindpunt van ieder dagtraject de tent was opgezet, de soep warm was of een biertje koud stond voor de fietsers. En 's ochtends pakten zij, nadat de mannen waren vertrokken, de boel weer in om door te rijden naar de volgende overnachtingsplek.
Thuisblijvers konden de fietsers op de `voet' volgen dankzij een gesponsord traceersysteem. En elke avond werden de ervaringen van de fietsers via een eveneens gesponsorde laptop met internetverbinding op de website gezet.
De zwaarste beproeving tijdens de reis was niet de zware klim door de Alpen, maar het eerste gedeelte in Duitsland. ,,Het was de eerste week alleen maar regen, modder en kou, waardoor de jongens 's avonds met kleren en al onder de warme douche stapten om zelf weer op temperatuur te komen en tegelijk de kleren schoon te spoelen”, vertelt Piet van Hoffen.
Zonder kleerscheuren of pech - op een afgelopen ketting 150 meter voor de finish na - kwamen de zwagers na een tocht van 1680 kilometer in Doboj aan. Ze werden er groots onthaald door onder anderen de directbetrokkenen van het weeshuis, een afgevaardigde van de gemeente, de locale TV-omroep en schrijvende pers.
Rina en Piet van Hoffen kijken met een goed gevoel terug op deze enerverende reis. Rina: ,,Het heeft een mooi bedrag opgeleverd en er hebben zich vijftien nieuwe donateurs aangemeld. En als je de kinderen in Doboj ziet en ervaart hoe ze zijn opgeknapt, hoe ze samen als een gewoon, groot gezin met elkaar optrekken, samen spelen en met elkaar één zijn, ieder met zijn eigen achtergrond, dan geeft dat een goed gevoel. Daar doe je het voor. De kinderen krijgen een opleiding en weer een toekomst.” Op dit moment staat de teller van deze actie op 17 duizend euro (eenmalig) plus een jaarlijks donorbedrag van 2750 euro.
Maar er is structureel geld nodig om het weeshuis draaiende te houden. Daarom gaan Rina en Piet van Hoffen door met hun acties voor de stichting. Meer informatie over deze reis en over de stichting is na te lezen op www.fietstocht.doboj.nl.
(terug naar boven)
College werpt hengeltje uit in De Berenkuil
PUTTEN - Een enthousiast vissende burgemeester Van Putten redde afgelopen woensdag de eer van het college door een forel aan de haak te slaan tijdens het bedrijfsbezoek aan forellenvisvijvers en restaurant De Berenkuil aan de Berencamperweg. Het was een groot gezelschap, omdat bedrijfscontactambtenaar Piet Vermeer voor de gelegenheid het hele college plus de gemeentesecretaris G. Pekelsma had meegenomen.
door Jolette van Eijden
Na een inleidend gesprek met vader Willem en zoon Hendrik Hamstra, eigenaars van De Berenkuil, kreeg ieder een hengel in de hand gedrukt. Niet iedereen was zo geoefend als de burgemeester en de oogst was navenant: alleen fotograaf Henk Hutten haalde nog twee forellen binnen.
Overigens had het gezelschap het geluk dat net tijdens de rondleiding een lading zalmforel arriveerde, rechtstreeks uit Denemarken. Zo kon het college er getuige van zijn hoe de 200 zalmforellen van elk 2 kilogram door een grote pijp vanuit de container op de vrachtwagen het bassin van de Berenkuil instroomden, waar ze mogen wachten tot het hun beurt is om kennis te maken met een hengel. Zalmforel is in feite een gewone regenboogforel, maar dan gevoerd met caroteenhoudend voedsel waardoor de vis oranje kleurt, legde Hamstra uit.
De Berenkuil is een gat van vijftien meter diep dat is ontstaan door zandwinning ten behoeve van de aanleg van de A28, begin jaren zestig. Het is eigendom van de familie Hamstra.
Willem Hamstra, van oorsprong smid, had een landbouwmechanisatiebedrijf in Bennekom en kocht het gat in 1975. Vier jaar later verkocht hij zijn bedrijf en wilde hij het gat gaan exploiteren. Hij woonde een voorlichtingsdag van veevoederbedrijf Trouw in Putten bij over de kweek van forellen en werd enthousiast. In eerste instantie kweekte hij zelf forel van kuit af, bestemd voor de verkoop. Maar in 1983 maakte hij speciale visvijvers waar mensen tegen betaling konden vissen. Een paar jaar later stopte hij met het zelf kweken en sindsdien laat hij de forel op maat uit Denemarken komen.
Het restaurant bestaat sinds 1985. Eerst als gewone kantine maar geleidelijk werd de keuken steeds uitgebreider. Nu is het een restaurant met een volledige kaart. Op jaarbasis komen rond de 16 duizend mensen naar de visvijvers toe. Dat zijn particulieren of bijvoorbeeld mensen die met een bedrijfsuitje komen vissen. 's Zomers vissen er dagelijks 140 mensen. In deze drukke tijden laten ze iedere week zo'n 2500 forellen uit Denemarken komen. ,,Maar de groei is er wel uit en we moeten alternatieve inkomstenbronnen aanboren”, zegt Hamstra. ,,Daarom gaan we meer accent leggen op de horeca en hebben we plannen om het restaurant uit te breiden.”
Zoon Hendrik Hamstra kwam in 1998 bij zijn ouders in het bedrijf en hij draagt nu met zijn vrouw Esther de verantwoordelijkheid over het horecagedeelte.
Hoewel bij zowel vader als zoon het hart bij de visserij ligt, is Willem Hamstra, in tegenstelling tot zijn zoon, geen visser. ,,Ik houd niet van vissen. Ik zal nooit een hengeltje pakken. Een kastelein moet toch ook niet drinken!”, is zijn redenering.
(terug naar boven)
Toneelcursus in november van start
PUTTEN - De ideeën om een toneelcursus in Putten te organiseren sluimerden al wat langer bij Myriam Cloosterman. Maar een feestweek op de Gabriëlschool waarbij ze als toneeldocent was betrokken, gaf het laatste duwtje in de rug. Op 5 november gaat de toneelcursus, bestaande uit veertien lessen, van start.
door Jolette van Eijden
De cursus is bedoeld voor mensen die het leuk vinden om op het toneel te staan en er ook in verder willen gaan. Onder professionele leiding van theaterdocent/regisseur Myriam Cloosterman, opgeleid aan de toneelacademie in Maastricht, maken de cursisten kennis met de eerste beginselen van het toneelspelen, zoals het inleven in personages en situaties, samenspel, beweging en expressie, gebruik van de ruimte en werken met tekst. Het belangrijkste doel van deze cursus is het zoeken naar spelplezier en persoonlijke talenten.
Cloosterman ziet de cursus als een prima aanvulling op andere mogelijkheden in Putten om toneel te spelen. ,,Ik mik op een speciale doelgroep van mensen die hun eigen spelmogelijkheden verder willen ontwikkelen en daarbij professioneel begeleid willen worden. Verder zal ik een wat breder repertoire en andersoortig theater aanbieden aan de spelers.”
Myriam Cloosterman werkt momenteel bij de provincie Flevoland, waar ze allerlei activiteiten, studiedagen en theaterproducties organiseert.
,,Ik organiseer in de polder de leukste projecten, maar ik wil ook graag wat in mijn eigen woonomgeving doen. Daarbij komt dat ik, behalve als organisator, ook graag weer meer met het werkelijke vak bezig wil zijn: lesgeven, regisseren en voorstellingen maken.”
Myriam vertelt gepassioneerd over haar vak: ,,Theater is een verdichte vorm van de werkelijkheid. Het vergroot enkele dingen uit, houdt het publiek een spiegel voor en zet de mensen aan het denken. Toneel is iets delen met elkaar, beleven met elkaar. Acteurs én publiek. Het is lachen of geraakt worden, maar in elk geval geboeid zijn.”
Naast het geven van theatercursussen wil Myriam Cloosterman ook theaterproducties maken; familievoorstellingen en producties die geënt zijn op deze streek, de Veluwe.
De regio speelt voor Myriam een belangrijke rol. Dat komt ook terug in de naam `Wild Zwijn', waaronder ze de cursus organiseert.
,,Het wilde zwijn is echt iets van deze regio. Ze zijn er, maar je ziet ze nooit. Wel zie je de sporen. Ze zijn vluchtig, net als toneel. Zwijnen laten afdrukken na. Ik hoop dat toneel indrukken nalaat.”
De oriëntatiecursus toneelspelen bestaat uit veertien lessen op maandagavond van 20.00 tot 22.00 uur, te beginnen op 5 november. De cursus vindt plaats in de Gabriëlschool aan de Kelnarijstraat 40 en kost 150 euro.
Wie nog niet helemaal overtuigd is of toneelspelen wel iets voor hem of haar is, kan meedoen aan een gratis open les op maandag 29 oktober van 20.00 tot 22.00 uur. Pas daarna hoeven de deelnemers te beslissen of ze aan de cursus mee willen doen. Belangstellenden voor deze open les kunnen zich tot 22 oktober opgeven via m.cloosterman@planet.nl of telefonisch via 06-12143543.
(terug naar boven)
Actie schoenmaatjes groot succes
PUTTEN - Maar liefst 122 schoenendozen vol met schoolspulletjes, speelgoed, knuffeltjes en verzorgingsartikelen waren afgelopen vrijdag in het kader van de actie Schoenmaatjes bijeengebracht op basisschool De Schovenhorst. De dozen waren gevuld door leerlingen van de school en zijn bestemd voor schoolkinderen in onder andere Pakistan, Malawi en Moldavië.
door Jolette van Eijden
Schoenmaatjes (voorheen Operatie Schoenendoos) is een jaarlijkse actie van Edukans, een organisatie die zich inzet voor onderwijs in ontwikkelingslanden. In Putten doen dit jaar drie scholen aan de actie mee, De Wegwijzer, De Korenbloem en De Schovenhorst. Het is de bedoeling dat schoolkinderen een schoenendoos vullen met schriften, pennen en (kleur)potloden, een tandenborstel, tandpasta, zeep, speelgoed en een knuffeltje voor kinderen in arme landen.
De actie werd dit jaar op De Schovenhorst en De Korenbloem begeleid door Loes Sakkers, stagiaire in groep 3 van De Schovenhorst. Zij is in juli met een onderwijsexpeditie van Edukans een aantal weken in Oeganda geweest, een land waar in eerdere jaren schoenendozen naartoe gestuurd zijn. Loes heeft met eigen ogen kunnen zien hoe nodig de spullen in dergelijke ontwikkelingslanden zijn en hoe blij de kinderen in die landen met de gekregen schoolspullen en speelgoed zijn.
Vanuit de ervaringen van haar reis naar Oeganda, heeft Loes de actie Schoenmaatjes uitgebreid geïntroduceerd bij de kinderen op De Schovenhorst. In groep 1 en 2 gaf Loes met behulp van een prentenboek over Afrika uitleg over de actie. In groep 3, 4 en 5 vertelde ze aan de hand van foto's hoe een dag uit het leven van een kind in Oeganda eruit ziet. En groep 6, 7 en 8 maakte ze op een interactieve manier met stellingen duidelijk hoe een kind in Oeganda leeft.
Loes kijkt tevreden terug op de actie: ,,De kinderen reageerden superpositief op de presentatie. Ze waren heel geïnteresseerd en daardoor zijn ze enthousiast geworden om een doos te vullen. Ze zien in dat wij het hier heel luxe hebben en dat we best wat kunnen missen. Dit is voor de kinderen een heel tastbaar project. Ze beseffen dat wat zij hier in de doos stoppen, ook echt terechtkomt bij een kind in een ontwikkelingsland. En dat spreekt ze aan.”
Loes heeft op een overtuigende manier het doel en het nut van deze actie duidelijk kunnen maken aan de kinderen op De Schovenhorst. Het resultaat was er dan ook naar. Ruim 120 schoenendozen werden gevuld met allerlei spulletjes en vaak ook nog eens prachtig versierd. ,,Dat is meer dan de helft van de kinderen! En als je dan bedenkt dat broertjes en zusjes vaak samen een doos hebben gevuld, is het aantal betrokken kinderen nog veel groter. Daarnaast is er ook nog eens een flink bedrag opgehaald als bijdrage in de transportkosten. Ik ben er superblij mee!”
Half november zal Loes er eigenhandig voor zorgen dat alle ingezamelde dozen naar een centraal verzamelpunt in Apeldoorn worden gebracht, vanwaar ze verscheept worden voor de reis naar Kenia, Pakistan en Malawi.
(terug naar boven)
Verbouwing moet meer leerlingen naar Groevenbeek Putten lokken
PUTTEN - Met een complete inpandige verbouwing en een uitbreiding met een nieuwe aula op het huidige schoolplein, hoopt Christelijk College Groevenbeek locatie Putten begin volgend schooljaar helemaal klaar te zijn voor het onderwijs van de toekomst en voor de groei naar 400 leerlingen. De bouwplannen werden afgelopen donderdag gepresenteerd aan de pers en buurtbewoners.
door Jolette van Eijden
De plannen voor modernisering van de school lopen al langer. De onderwijsruimten voldoen niet meer aan de eisen en wensen van deze tijd en deze jeugd. Zo zijn er lokalen in de kelder ondergebracht en is de ruimte voor de afdeling verzorging erg onpraktisch ingedeeld.
Het wachten was echter op groei van het aantal leerlingen naar 400, omdat pas dán de gemeente over de brug wil komen met een bijdrage in de financiering ter hoogte van driekwart miljoen euro. Maar de groei zit er (nog) niet in. Sterker nog, afgelopen jaar zijn er meer kinderen in de vierde klas afgezwaaid dan dat er dit jaar in de eerste zijn bijgekomen. Momenteel zit het leerlingenaantal op 334.
Toch wil de directie nu al beginnen met de verbouwing, omdat juist door het imago van saaiheid en oubolligheid aanstaande brugklassers liever kiezen voor `de moderne school in Ermelo' dan voor de saaie en weinig inspirerende leeromgeving van Groevenbeek Putten. Dit is gebleken uit een imago-onderzoek dat Groevenbeek heeft uitgevoerd onder leerlingen uit met name de brugklassen.
,,We hebben een plan de campagne opgezet om op een aantal manieren meer leerlingen naar de locatie in Putten te trekken”, vertelt Leo Duifhuizen, algemeen directeur van Groevenbeek. ,,Eén ervan is de verbouwing. Met een aantrekkelijk gebouw zullen we ook meer leerlingen trekken. Verder gaan we het onderwijs moderniseren. Ook zullen we een extra afdeling opzetten die niet in Ermelo bestaat. Dat wordt de afdeling `commercie en dienstverlening'. Het is een koppeling tussen de twee bestaande afdelingen `zorg en welzijn' en `handel en verkoop' en gericht op toerisme, recreatie en horeca, niet onbelangrijk in deze regio. Verder hopen we dat door een imagoverbetering meer kinderen uit Putten kiezen voor de school in Putten in plaats van naar Ermelo te fietsen. En we vertrouwen erop dat die 400 leerlingen er komen en dat we het toegezegde geld van de gemeente alsnog krijgen. Mocht het niet lukken, dan is het erg jammer, en dan dragen wij dat risico, maar we gaan beginnen met de bouw. We willen deze school voor Putten behouden”, aldus Duifhuizen.
Over de modernisering van het onderwijs gaf Gijs Beekhuizen, als lid van de centrale directie verantwoordelijk voor het vmbo, enige toelichting: ,,Het onderwijs wordt praktischer: leren door doen. Er wordt kleinschalig gewerkt, minder klassikaal, meer in kleine groepjes, waarbij de samenwerking tussen leerlingen wordt bevorderd. Die manier van lesgeven moet de kinderen aanspreken en vormen, zodat ze zich ook in de toekomst staande kunnen houden.”
De verbouwing vindt vooral inpandig plaats. Maar voor de buitenwereld wordt de nieuwe aula, op de plaats waar nu het schoolplein is, een eyecatcher. Het wordt een grote, ronde verblijfsruimte die te compartimenteren is en ook voor avondactiviteiten te gebruiken is. Aan de wanden komen kubusvormige etalageruimten waarin werkstukken van leerlingen worden getoond.
De oude aula in de vleugel aan de Harderwijkerstraat wordt omgebouwd tot een groot open leercentrum, waar leerlingen van de onderbouw in kleine groepjes gaan samenwerken. De leslokalen worden gedeeltelijk open, zodat de leerlingen wel de beslotenheid van een klas ervaren, maar niet de opgeslotenheid.
In de andere vleugel komt onder meer een groot leerplein voor de beroepsgerichte vakken. Het wordt één grote ruimte die door lage muurtjes is onderverdeeld in de verschillende afdelingen die heel realistisch worden ingericht, zoals de ziekenhuiskamer, ouderenkamer, babykamer en keuken. Deze inrichting biedt de leiding goed overzicht, zodat de leerlingen sneller die hulp kunnen krijgen die nodig is. De afdeling verzorging wordt bovendien uitgebreid met twee nieuwe elementen, een schoonheidssalon en een restaurant.
Het nieuwe schoolplein komt op de binnenplaats, waar nu een vrijwel ongebruikt grasveldje ligt. En in het midden van de school krijgt de conciërge een duidelijke plek vanwaar hij een breed overzicht heeft over de diverse aangrenzende ruimten en het schoolplein.
Door de verbouwing wil Groevenbeek, met behoud van kwaliteit, kleinschaligheid en veiligheid, een inspirerende leeromgeving creëren, waarbij het kind als uitgangspunt wordt genomen.
De omwonenden die konden kennismaken met de plannen, maakten zich vooral zorgen om zaken als het behoud van de bomen rond de school, de hoogte van de nieuwbouw en de drukte van het bouwverkeer. Maar de leiding van Groevenbeek leek een ieder met een passend antwoord gerust te kunnen stellen.
Voor de hele verbouwing is een strak plan opgesteld, waarin de leerlingen zo min mogelijk last hebben van de activiteiten. Als alles volgens dat plan verloopt, is de verbouwing begin volgend schooljaar klaar.
(terug naar boven)
Presentatiegids van De Meeuwen bindt de strijd aan met truttig imago
PUTTEN - In de bestuurskamer van korfbalvereniging De Meeuwen kreeg wethouder Ard Kleijer afgelopen zaterdag de nieuwe presentatiegids van De Meeuwen overhandigd door Wim Bos, voorzitter van de vereniging. Het is een professioneel uitgevoerd magazine met een prachtige, maar voor Puttense begrippen gewaagde coverfoto.
door Jolette van Eijden
Wim Bos is trots op deze gids, waarin veel vrijwillige uren zijn gestoken met als resultaat een professioneel magazine dat er gelikt uitziet. Zeker over de omslag is hij tevreden. ,,We gaan met een vette knipoog de strijd aan met het truttige imago dat de korfbalsport voor een gedeelte van de buitenwacht nog steeds heeft.”
Wethouder Kleijer kan de knipoog wel waarderen en is erg te spreken over de cover. ,,Als de kwaliteit van de inhoud net zo goed is als de omslag, dan belooft dat veel goeds. Het is een mooie gids, die kwaliteit uitstraalt en het stereotype beeld dat er over korfbal als gemengde sport bestaat op een leuke manier op de hak neemt.”
Ard Kleijer was uitgenodigd omdat hij als wethouder sport in z'n portefeuille heeft en omdat hij vertegenwoordiger is van een organisatie - de gemeente - die onlangs nog op zo'n treffende manier een lans heeft gebroken voor de korfbalsport. Door het plaatsen van korfbalpalen die hufterproof zijn, heeft de gemeente Putten het korfballen nog eens extra onder de aandacht van het grote, zelfs landelijke publiek gebracht.
Bovendien speelt sinds de zomervakantie de dochter van Kleijer bij de Meeuwen en staat hij regelmatig als enthousiaste ouder langs het veld.
,,Wat ik heb gemerkt als ouder, is dat De Meeuwen een prima georganiseerde vereniging is. Daar kunnen andere grote verenigingen een voorbeeld aan nemen. Zo is er een uitstekende informatievoorziening naar ouders toe. Dat laat deze presentatiegids ook zien. Het is een echte verenigingsgids, waarin niet alleen de selectie van De Meeuwen wordt gepresenteerd. De gids laat zien dat je bij de vereniging meer kan doen dan alleen het beoefenen van de sport. Zeker in deze tijd, waarin het lastig is om vrijwilligers te krijgen, is het mooi om te zien hoe bijvoorbeeld de junioren actief zijn als trainers van de pupillen. Het is een vereniging die leeft”, aldus Kleijer.
(terug naar boven)
Plusmarkt heeft landelijke primeur met waterbuffelvlees
PUTTEN - Plus Dee heeft volgende week een primeur in Nederland. Op de `menukaart' van de supermarkt prijkt vanaf maandag 3 december waterbuffelvlees, afkomstig van de Puttense waterbuffelhouder Evert Ruiter. De Puttense Plusmarkt is hiermee de eerste supermarkt in Nederland die waterbuffelvlees in de schappen heeft liggen.
door Jolette van Eijden
Waterbuffelvlees wordt wel vaker in Nederland verkocht, maar dan als gewoon rundvlees. Een waterbuffel is ook een rund, maar niet een gewoon rund, vindt Evert Ruiter. ,,Het vlees heeft zulke bijzondere eigenschappen, het is jammer dat niemand daar iets mee doet. Het buffelvlees is malser en veel gezonder dan dat van een gewone koe. Het bevat beduidend minder calorieën en cholesterol en veel meer mineralen dan andere vleessoorten. Het is uitermate geschikt voor mensen die een speciaal dieet volgen of gezonder willen eten. Het is gezond én exclusief, en toch betaalbaar”, aldus Evert Ruiter.
Evert Ruiter houdt de Aziatische waterbuffels op een boerderij aan de Zuiderzeestraatweg. Hij melkt 23 koeien, heeft twee fokstieren en rond de 15 stuks jongvee. Daarnaast fokt hij ongeveer 30 stiertjes op. Hij vindt het belangrijk de dieren op een verantwoorde en zo natuurlijk en gezond mogelijke manier te houden. ,,Een gezonde waterbuffelkoe kan wel vijftien tot twintig jaar oud worden, terwijl een `gewone' productiemelkkoe in Nederland vaak niet ouder dan vijf jaar wordt”, vertelt Ruiter. ,,Dit geeft ook aan wat mijn doelstelling is. Ik wil geen dieren in een paar jaar `leegzuigen' om er maximaal rendement van te hebben en dan op te ruimen. Ik wil meer op een verantwoorde manier gebruikmaken van de dieren en van de grondstoffen op de aarde. Naar mijn mening zijn we dat als een soort rentmeester van deze aarde ook verplicht.”
Doorgaans worden gewone stiertjes binnen opgefokt, maar Ruiter houdt zijn jonge dieren zolang als het kan buiten. Eenmaal op stal worden ze gevoed met speciaal kruidig gras, afkomstig van een dijk in de polder die wordt gepacht van het Waterschap. Dit gras wordt aangevuld met mais en krachtvoer voor extra vitamines en mineralen. Ook wil Ruiter bij natuurorganisaties nagaan of het mogelijk is zijn waterbuffels te laten grazen in natuurgebieden. ,,Daar voelen de dieren zich beter thuis en dat is voor de beesten natuurlijk het mooiste.”
Een deel van het buffelvlees gaat naar restaurants, onder andere naar De Heerdt, die het op de menukaart speciale aandacht geeft. Verder ontwikkelt Ruiter in samenwerking met scharrelslager Leen Hartevelt andere buffelvleesproducten. En nu dus de stap naar de supermarkt.
Ruiter heeft zelf contact opgenomen met Marco en Dennis Dee van de Plusmarkt en de reacties waren meteen positief. Marco Dee: ,,We vinden het leuk om met Puttense bedrijven samen te werken. Daarnaast willen we graag onderscheidend bezig zijn. Dit is iets heel nieuws en we zijn heel benieuwd naar wat het gaat worden. We hebben er vertrouwen in en een goed gevoel over.”
Het buffelvlees, in eerste instantie hamburgers en saucijzen, is vanaf maandag in het algemene schap bij het vlees te vinden, maar wordt met speciale kaartjes onder de aandacht gebracht. En voor het gemak van de klant worden er receptkaarten bij gegeven met recepten die speciaal voor dit vlees zijn ontwikkeld door de Puttense diëtiste Els Dijkstra.
(terug naar boven)
Sint te gast bij personeel van Parkhotel Putten
PUTTEN - Niet alleen Sint-Nicolaas viert in deze tijd zijn verjaardag. Ook Parkhotel Putten is jarig. Het hotel bestaat één jaar en vierde deze eerste mijlpaal vorige week donderdag samen met het personeel. Voor het feestje was ook Sinterklaas uitgenodigd, die namens de directie alle medewerkers even in het zonnetje zette.
door Jolette van Eijden
De directie had deze actie bedacht omdat het een bijzonder jaar voor het hotel, maar zeker ook voor het personeel is geweest. ,,Zo'n eerste jaar is een aanloopperiode waarin overal een lijn in gevonden moet worden. Iedereen moest nog op elkaar ingespeeld raken, want ook al het personeel was nieuw”, zegt O. van der Wal, eigenaar van het Parkhotel. Hij is zich er terdege van bewust dat deze aanloopperiode heel wat heeft gevraagd van zijn mensen. ,,Het is een nieuwe start in een nieuw bedrijf, waarin alles voor iedereen nieuw is en dat vraagt altijd meer inspanningen. Wanneer je zoiets begint, doen er zich altijd onverwachte zaken voor. Maar het personeel heeft zich hierin heel flexibel opgesteld. Dat kan alleen als je onderling een goede sfeer hebt en als je op elkaar kunt bouwen. Iedereen heeft zijn beste beentje voorgezet en een stuk waardering is daarom zeker op z'n plek.”
Het Parkhotel heeft zeventien vaste medewerkers en 25 oproepkrachten en voor ieder van hen had Sint-Nicolaas een presentje meegenomen. Stuk voor stuk werden ze bij hem geroepen om het cadeautje in ontvangst te nemen. Uit naam van de directie bedankte hij hen allen voor hun geweldige inzet in het afgelopen jaar en de sint wist te vertellen dat er voor het komende jaar op eenzelfde enthousiasme en ijver wordt gerekend.
Er heerste een vrolijke en jolige stemming, waarbij een enkeling door Sint-Nicolaas en zijn vier Pieten extra op de hak werd genomen. Zo verwacht de Sint bijvoorbeeld dat de chef-kok nog meer lekkernijen gaat ontwikkelen en op de kaart gaat zetten. Sint-Nicolaas nodigde zichzelf vast uit om komend jaar het resultaat in het restaurant te komen proeven.
Ook de heer en mevrouw Van der Wal moesten eraan geloven en werden op verzoek van het personeel naar voren gehaald. Zij kregen een bloemetje als dank voor het organiseren van dit personeelsextraatje.
(terug naar boven)
Stichting Christine biedt vrouwen in Congo weer toekomst
PUTTEN - Met een startkapitaal van honderd Amerikaanse dollar, beschikbaar gesteld door de Puttense stichting Christine, begon Maman Albertine vier maanden geleden een eigen zaak in de Congolese hoofdstad Kinshasa. Nu kan ze, dankzij haar bedrijfje, haar gezin onderhouden en heeft ze weer hoop voor de toekomst.
door Jolette van Eijden
Stichting Christine helpt vrouwen in Kinshasa met het opzetten van een eigen bedrijfje. De stichting is pas eind november officieel opgericht, maar de mensen achter de stichting zijn al langer actief. Het zijn Louise Dibandjo, afkomstig uit Congo, en Margreet Glas, beiden wonend in Putten, en hun Congolese contactpersoon Maman Christine die in Kinshasa woont.
De democratische republiek Congo wordt al jarenlang geteisterd door gewelddadige conflicten tussen rebellenbewegingen en het regeringsleger. De burgers, in het bijzonder de vrouwen, zijn daarvan het slachtoffer. Hoewel het land grote minerale rijkdommen bezit, leeft de bevolking in diepe armoede. De informele economie draait dankzij vrouwen.
Maman Christine geeft leiding aan een vrouwenvereniging met honderd leden. Deze vrouwen doen alle mogelijke moeite om hun gezin te kunnen onderhouden. Ze werken hard, maar verdienen weinig. Christine zelf is fulltime verpleegster in een staatsziekenhuis in Kinshasa, maar verdient net genoeg om de huur van het huis te betalen. Om haar gezin met vijf kinderen te kunnen voeden, moet zij er nog een baan bij hebben. ,,Het is niet zomaar `iets ernaast doen', het is een kwestie van overleven”, vertelt Margreet Glas.
Louise Dibandjo kent Christine uit de tijd dat ze zelf nog Kinshasa woonde. Ze kent daarom ook de problemen in Congo van nabij. Louise en haar vriendin Margreet trokken zich het leed van de vrouwen in Congo erg aan en gingen op zoek naar een mogelijkheid deze vrouwen vanuit Putten te helpen. Via Christine hebben ze vijftig vrouwen hun ideeën over een eigen zaak op papier laten zetten. Margreet: ,,De plannen moeten vanuit henzelf komen. Ze blijven zelf ook verantwoordelijk voor de onderneming.” Christine heeft voor elk plan een kostenberekening gemaakt en al die gegevens zijn naar Nederland gestuurd. Hier is een selectie gemaakt van plannen die op korte termijn gerealiseerd konden worden.
Voor financiële ondersteuning hebben Louise en Margreet bij familie en vrienden aangeklopt en zo heeft Christine in september aan de eerste zes vrouwen, onder wie Maman Albertine, een startkapitaal kunnen overhandigen (zie foto).
Albertine heeft nu een marktkraampje waar ze verse koffie, thee, broodjes en eieren verkoopt. ,,Ze werkt hard, van 's ochtends 5 tot 's avonds 6 uur, zes dagen in de week, maar ze draait heel goed en kan nu haar gezin met vier pleegkinderen onderhouden”, vertelt Margreet.
Een andere vrouw die haar plannen heeft verwezenlijkt is Maman Evelyn. Zij kreeg 150 dollar om een zaak in tweedehandskleding op te zetten. Die draait nu zo goed, dat ze al bijna de helft van haar investeringen kan terugbetalen. ,,Het is wel de bedoeling dat de vrouwen het geld op termijn terugbetalen, zodat we daarmee weer andere vrouwen van de wachtlijst kunnen helpen”, legt Margreet uit. ,,Ons idee was: al kunnen we maar één vrouw helpen, dan zijn we al blij. Je helpt via hen een heel gezin aan een toekomst. Op de eerste foto's van deze vrouwen was hun blik moe en verdrietig. Ik ben blij dat de hulp hun hoop geeft en motivatie”, besluit Margreet Glas.
* Stichting Christine, tel 06-42003448 (Margreet Glas), e-mail stichting_christine@hetnet.nl, bankrek. 5415.05.556 (ABN-Amro).
(terug naar boven)
